557 Sneeuw #OrhanPamuk #Stadsschouwburg

En zo zijn we dan weer een dag verder. Laura was verdrietig gisteren. Het valt ook niet mee om zonlicht op de plinten te schilderen. Ik hoor mijzelf aan iedereen uitleggen wat er aan de hand is alsof ik door taal greep op het verhaal krijg. Of is het grip? Het leven is als Beertje, de favoriete knuffel van Sofieke. Soms ligt hij gewoon maar ergens, maar als je hem aan haar geeft, klampt ze zich er aan vast. Even later ligt hij dan weer met half verdraaide pootjes op de bank. Je kunt je niet altijd aan het leven vastklampen. Je hebt ook nog de dingen van de dag. Het is winter. De sneeuw houdt Nederland in zijn greep. Heel Nederland? Nee, in een kleine cirkel rond ons Noord-Hollandse stadje en onze hoofdstad is het sneeuwvrij. En midden in die cirkel staat de Stadsschouwburg van Amsterdam. Trots en ongenaakbaar houdt zij de cultuur hoog, vanavond met de voorstelling Sneeuw, naar het boek van Orhan Pamuk. Ik heb het boek in razende vaart gelezen de afgelopen weken en ben nieuwsgierig hoe ze 470 bladzijden in twee uur op het toneel gaan brengen. Het decor bestaat uit brede kleurige banieren die recht naar beneden hangen. Totdat de windmachines hun wangen bol blazen en een sneeuwstorm het spel van de acteurs versterkt. Het verhaal grijpt mij opnieuw en laat me pas na een uur en drie kwartier los. Het is afgelopen voor ik het weet en het voelt alsof ik huppelend door het boek gedarteld ben. De liefde, de onmogelijke liefde, de angst, de spanning, de strijd tussen staat en religie, die ook vandaag Turkije nog in zijn greep houdt, het is er allemaal. De betoverende schoonheid van Ipek en de hunkering van Ka, het verlangen van de lezer/toeschouwer dat het allemaal maar goed mag komen, het is er. Maar ook het verraad, de onveiligheid, de afluisterapparatuur en het voortdurende gevoel dat je niet mag zeggen wat je wil. Dat je altijd op je woorden moet letten. Erger nog, dat je niet weet voor wie je moet oppassen. Het komt niet goed, uiteindelijk. Bijna iedereen wordt vermoord en wie overblijft is z’n verhaal kwijt. Dan, na het applaus, bekruipt mij tijdens de borrel opeens de vraag waarom ze gekozen hebben voor gekleurde banieren. Waarom niet, als het dan toch sneeuw moet voorstellen, alleen witte banieren? Want dat is precies wat ik voelde in het boek en mis in het stuk. De verstilling van sneeuw, de traag neerdwarrelende vlokken, de eindeloze schoonheid van Tombe la neige, die beklemmende witte wereld, die het zicht beperkt, alle wegen afsluit en ontsnappen onmogelijk maakt.

 

Ate Vegter, 14 januari 2016

www.atevegter.wordpress.com

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s