573 Wees niet #bang

En dit is dan de trap. Ik weet van de trap nog twee dingen. Eén. Bovenaan de trap was een ronde deur die naar de zolder leidde. Op zolder sliepen dan mijn broers. Ik mocht denk ik niet op hun kamers komen, maar deed dat toch wel als zij naar school waren. Waar mijn zusjes sliepen weet ik niet meer. Op hun kamers had ik ook niks te zoeken. De deur naast de ronde deur boven aan de trap was van de slaapkamer van mijn ouders. Aan de voorkant van het huis was de logeerkamer. Dat er bijna altijd een kamer leegstond gaf een enorme ruimte aan het rhuis. Waar mijn eigen kamer was, of waar ik sliep, ik heb geen idee. Ik kan me daar niets van herinneren, misschien hebben de oudere broers en zussen daar nog herinneringen aan. Ik herinner mij wel dat ik een tijdje in een bedje in de badkamer sliep, maar dat was volgens mij in het vorige huis aan de Mendelsohnlaan. De tweede herinnering aan deze trap is van Sinterklaasavond. Wij vierden dat altijd met een grote witte teil met pakjes en daar een wit laken overheen. Dat heel veel mensen dat anders vierden, bijvoorbeeld de kadootjes in een juten zak, daar kwam ik pas veel later achter en het schokte mij buitengewoon. Op deze bewuste pakjesavond kreeg ik op zeker moment een briefje met de volgende tekst: Kijk in de gang en wees niet bang. Het enige geruststellende aan dit rijmpje was dat het rijmde. Daardoor wist ik dat het van de Sint kwam. Verder was het zeer alarmerend, want de gang was heel donker. Alle houtwerk was zo donker als dat uitsteekseltje links en de kap boven de kapstok rechts. Niets was nog wit. Ik moest de gezellige kamer uit en de koude gang op. Ik vond dat eng, want ik ben geen avonturier. Ik zag mijn step staan. Ik keek naar boven, waar ik wist dat Zwarte Piet moest staan. O, hadden ze hem toen maar afgeschaft! Ik vond het zo erg, ik was vreselijk bang en hij was zwart en stond boven aan de trap, op weg terug naar de schoorsteen en omdat hij zwart was zag ik hem niet. Dat maakte alles nog erger. Hij was tussen haakjes niet zwart vanwege zijn schoorsteenwerk, want zijn kleren waren altijd vrolijk en schoon en bovendien was hij aan boord van de stoomboot ook al zwart. Hij was gewoon zwart omdat hij zwart was. Daar is niks mis mee, behalve als je je dan bovenaan de trap in het donker ophoudt. Dat moet je niet doen. Maar ja, de step paste niet door de schoorsteen, dat begreep ik ook wel. Haakje sluiten. Ik keek weer naar mijn step. Mijn eigen step, die ik al een paar weken kwijt was. Hij was weg en Zwarte Piet had hem weer gevonden. Trots liep ik met de step terug de kamer in, blij als een kind. Dat laatste herinner ik mij niet, maar zo zal het ongeveer wel gegaan zijn.

 

Ate Vegter, 1 februari 2017

http://www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s