582 #Bloedzuigers

We rijden een route door de duinen. Het zijn vrij korte fietsroutes, net iets voor mij. We komen steeds weer bij het centrale punt uit. Ook bij de derde route volgen we de pijlen die nu rechtstreeks naar de zee leiden. We rijden zo de golven in waar onder een soort tentdoek een tafel in het water staat, waaraan moeder, Els en Wobbe zitten. We stappen af en begroeten hen, waarbij ik zie dat Wobbe’s hand wat opgezwollen is. Dan word ik wakker. Het recente 100-jarige geboortejaar van mijn moeder en onze komende reis naar Zuid-Afrika zijn kennelijk in deze droom verwerkt. Waar Els vandaan komt weet ik ook niet, maar moeder en Els waren ooit samen in Zuid-Afrika. Ik slaap de laatste tijd weer beter, maar ik droom ook weer levendiger. Misschien heeft dat te maken met de alternatieve medicatie die ik sinds kort ben gaan gebruiken. Dat zijn CBD-druppeltjes en straks begin ik ook met THC. Dat zijn allemaal fantastische middelen tegen kanker en allerlei andere kwalen zoals oorsuizingen en huidklachten, net als de pecannoten, die daarnaast ook nog lekker zijn, wat je CBD-olie niet kunt zggen, dat smaakt heel bitter, wat ik op zich niet vervelend vind. Bitter in de mond maakt het hart gezond en misschien geldt dat ook nog wel voor de verdwenen prostaat. Ik heb nu even de tijd hiervoor want de volgende PSA-test is pas op 4 mei. Je weet het nooit bij de alternatieve sector hoe een koe een haas vangt, maar de reguliere geneeskunde doet ook maar wat natuurlijk. Dat mag je niet hardop zeggen, maar snijden en bestralen zijn natuurlijk niet veel minder primitief dan het aderlaten en de bloedzuigers (ook nu weer populair!) van de middeleeuwse chirugijnen en kwakzalvers. Dat zal over een paar honderd jaar wel blijken. En wie beschrijft onze verbijstering wanneer artsen aan zwaar demente patiënten met een euthanasiale wilsverklaring eerst nog zelf even een mondelinge bevestiging willen vragen, huh, om zichzelf in te dekken, dat begrijp ik ook, maar hieruit blijkt zonneklaar dat we de artsen op een ronduit schadelijke verantwoordelijkheid hebben gezet. Dat is voor henzelf ook geen feest, zoals wel blijkt uit de recente geschiedenis van Tuitjehorn. Maar ik dwaal af. Ik ben van plan, daar wil ik het even over hebben, om naast dit dagelijkse stukje nog een apart blog te schrijven over de ontwikkeling van mijn ziekte. Het lijkt mij heel aardig om die kanker een beetje op de hielen te zitten en te beschrijven hoe dat proces zo verder gaat. Maar a. wil ik daar niet iedereen mee lastig vallen en b. wil ik ook dat de dagelijkse sleur z’n gewone gang kan gaan in de huidige stukjes. Ik ben er nog niet helemaal uit hoe en waar maar dat komt nog wel. Fijne dag!

 

Ate Vegter, 10 februari 2017

www.atevegter.wordpress.com

2 Comments

  1. Ate, ik vind het heel bijzonder zoals jij over je ziekte praat, heel open. Dat zal jou ongetwijfeld goeddoen en zo wij kunnen met jullie meeleven. Voor jou en Laura: veel sterkte toegewenst en ga door met je gezellige stukjes!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s