587 #Maagdelijk wit

Het is een klein berichtje. Over de zoveelste benoeming van Trump. Opnieuw is er iets aan de hand. Oud-militair Robert Harward gaat niet in op het verzoek van Trump om de nieuwe nationale veiligheidsadviseur te worden. Hij bedankt voor de eer omdat hij zich zorgen zou maken over de onrust rond het Witte Huis sinds Trump aan de macht is. En hij betwijfelt of hij wel zijn eigen mensen kan kiezen. Wat een hopeloos laffe opstelling voor een hoge militair. Dat zijn toch hele dappere jongens zou je zeggen. Ik ben blij dat hij het niet doet, want als hij het wel doet durft hij straks ook niet en dan zit je mooi met je veiligheid in je maag. Dat wil niemand. Zo gaan mijn eerste gedachten bij het lezen van het bericht. Ondertussen ben ik afgeleid door de foto van de witte mannen in de witte uniformen. Wat zeg ik, in de smetteloos witte uniformen. Ik blijf er naar kijken. Dat ze zo gekleed op de foto gaan is nog tot daar aan toe, maar zo gaan ze straks ook aan het werk! Hoe houden ze dat schoon? Het zou mij echt nooit langer dan een uur lukken om dit onbesmet te houden. Kraakhelder en mooi gestreken is het ook. De admiraal laat dat doen, maar de adelborsten doen het zelf. Hoort bij de opleiding. Deze Robert is geboren in Newport, Rhode Island, the biggest little state in the union, de staat waar ik zelf ooit in 1985 zes weken te gast was. Verder heeft hij een prachtige vierkante kin. Zuchtend blader ik verder en kom even later een foto tegen van Sensation White. De laatste editie lees ik in de gauwigheid, maar de foto trekt mij toch meer dan de tekst. Ook daar iedereen in het wit, maar het ademt een heel andere sfeer dan bij de mariniers. Twee uitersten in onze samenleving, die beide kiezen voor wit. Enerzijds veel discipline en gestrengheid, veel orde en regelmaat. Anderzijds veel vrijheid en artistieke ruimte en muziek natuurlijk. Bijna ongeorganiseerd, maar hier toch ook de duidelijke afspraak dat iedereen in het wit komt, met hooguit een klein roze randje. Wat is dat toch met dat wit, die onschuld, die maagdelijke smetteloosheid, die je verder alleen aantreft bij doop- en trouwjurken? Het schelpenmeisje is meer verleidelijk dan dat ze een maagdelijke uitstraling heeft, al is er behalve haar zusje verder niemand die naar haar kijkt. Dat hoort ook niet. Iedereen gaat zo mooi mogelijk en iedereen doet of-ie het niet ziet. Zo zijn de codes, op beide foto’s, want ook de militairen zullen elkaar niet complimenteren met hun maagdelijke schoonheid. Wel krijgen ze op hun donder als er onverhoopt een vlekje op zit, zoals bij de middelste jongen onder zijn arm. En zou zij nog haar best gedaan hebben om de schelpjes recht te laten hangen of hangen ze expres zo schuin? Kun je je een huwelijk voorstellen tussen haar en Robert? Of is zij z’n enige dochter voor wie hij alles doet? Nee, het zijn gewoon twee mensen die door een onbeschrijfelijk toeval in dezelfde krant terecht zijn gekomen.

Ate Vegter, 18 febrauari 2017

www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s