592 Chuck Prophet #ChuckProphet

Het waait. Niet zo hard als iedereen zegt, maar toch. Ik ga het liefst naar huis, maar ja, duty calls. Ik moet naar Leiden waar ik met Sirach, Elly en Koos naar een optreden van Chuck Prophet ga. Het is lang geleden dat ik naar muziek gegaan ben. Ik heb er zin in en manoeuvreer de Volvo tussen de takken door. Op de snelweg is het rustig. Af en toe een klap van de wind en dat is alles. In Leiden rij ik naar het adres waar ik veertig jaar geleden een paar jaar gewoond heb. Hooigracht 39. Ik gluur naar binnen en ik zie in die oude klassieke kamer van die eeuwige geschiedenisstudent een meisje rommelen temidden van een enorme teringzooi aan flessen. We ontmoeten elkaar in de Hooikist, het ‘oudste eetcafé van Leiden’. Ik kan het mij niet herinneren. Ik vraag even hoe oud. Het is van na mijn tijd. We eten en kletsen lekker en lopen daarna naar Qbus. Het is een gezellige ruimte, kleinschalig en precies groot genoeg. Er scharrelen zo’n honderd oudere jongeren rond. Ik zie kale mannen in houthakkersshirts en blonde mannen met baarden. Een paar vrouwen tussendoor en een paar jongeren in de hoek. Goed volk, waarvan ik me bij sommigen afvraag wat ze overdag doen. Ze zullen al met pensioen zijn. Ik zie mijn vader, maar hij is jonger dan ik. In het voorprogramma speelt Max Gomez. Hij heeft een wat droevige uitstraling en zingt langzaam. Ik hou van dat stille, dat rustige. Hij vertelt dat hij uit New Mexico komt en dat hij bang is dat de nieuwe president denkt dat New Mexico bij old Mexico hoort en dus de muur aan de verkeerde kant zal zetten. Dan Chuck. Deze kruising tussen Brian Ferry en John Lennon heeft licht in zijn ogen. Hij speelt met zijn band met een vitaliteit die mij optilt uit deze zaal. Hij lacht en ik wil vliegen en hardlopen. Ik zweef en droom en kom na elk nummer weer even terug om te klappen. Chuck praat tussen de liedjes door met het publiek, terwijl hij achteloos z’n gitaar stemt. Ze spelen al twintig jaar of langer en hebben het heel goed samen. Zo klinkt het ook. Zijn vrouw staat achter de toetsen. Af en toe zingen ze samen. De bassist lijkt op een afgekeurde vuilnisman. Hij kijkt alleen naar de drummer, zoals het hoort.Wat lekker zo’n klein optreden. Ik sta midden in de zaal toch bijna vooraan. Chuck gaat ook aardig met ons om, hij kletst wat en als hij wat vraagt en iemand antwoordt: Who cares? Dan zegt hij eenvoudig: I do care, man! Dat is Chuck. Voor hem doet het er wel toe en dat kun je horen in zijn muziek.

Het regent nog een beetje maar de wind is weer gaan liggen. Ik moet denken aan een citaat van Sirach van Douwe Draaisma: het geheugen is als een hond: hij gaat liggen waar hij wil. Het is nacht. Met mijn hoofd vol muziek kom ik thuis in een leeg huis. Laura en Sofieke zijn naar Berkhout.

 

Ate Vegter, 24 februari 2017

www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s