609 Kitty Courbois

De vis wordt duur betaald. Kniertje. Op Hoop van Zegen. Kitty Courbois, met Thom Hoffman en Sjoerd Pleijsier. Kitty Courbois. Oma Hondje, ja, daar kunnen we nog naar kijken. Leuke DVD van de VPRO, met Kitty op leeftijd in een vrolijke glansrol voor de kinderen. Ik had nooit gedacht dat ze ook dat soort dingen leuk zou doen. O Kitty, je bent er niet meer. Lieve Kitty, stoere Kitty, recht-door-zee Kitty. Je was er altijd toch. Je hoorde er zo bij. En ik ga niet eens heel erg veel naar het toneel, maar die stem, jouw stem, die kon je herkennen uit duizenden. Een stem alsof je gerookt en gedronken had, ja, dat is natuurlijk niet zo, maar met een wendbaarheid en een souplesse waar je u tegen zegt. En met hoge uithalen en een schelle, aanstekelijke lach. Kitty, wat een leven heb je gehad, wat een prachtig leven heb je gehad, met toch ook veel drama buiten het vak, zal ik maar zeggen. Je vader die zo vroeg overlijdt, de toneelschool waar iedereen verliefd op je is, je rol als gangstermeisje in Het Gangstermeisje van Remco Campert, je mentor Ko van Dijk, de dromerig verliefde Frans Weisz, de onstuimige relatie met Hugo Claus, de talloos vele rollen die je pasten als een handschoen, waar je ongelofelijk hard voor werkte, met dat tomeloze talent van je en die drift om het goed te doen, om het te doen, tot aan je dood. Je zou nog spelen, je zou nog verder. Je werd al bijna tachtig, maar het hield niet op. Je schuwde het leven niet, je dook er middenin, in de liefde, in de drank, in het werk, in het spel. En het was prachtig, met alle onverwachte afslagen die je verkoos te nemen. O, had ik maar vaker in de zaal gezeten. Ik wist het wel, natuurlijk, maar nu ik het nogmaals lees, al die prachtige rollen die je gespeeld hebt, wat had ik daar ontzettend bij moeten zijn. Gelukkig zag ik je nog vaak genoeg in films en series, op de tv. Ik kon je stem bijna herkennen met het geluid uit. En het was niet alleen de toon en de klank van die stem, maar ook de kordaatheid, die zo raakte. De jaren met Joop Admiraal en Ramses Shaffy, wat een innige vriendschap, wat heb je veel met ze gelachen – en gespeeld: ‘Als dat zo is, als dan de ware liefde altijd gedwarsboomd en verijdeld wordt, moet dat een wet zijn van het barre noodlot.’
Prachtig, maar ja, de wilde kat is uitgespeeld.

Ate Vegter, 14 maart 2017

http://www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s