627 Lui en slordig

Het is een heerlijke tweedaagse. Het begin van een opleiding Leiderschap die een jaar duurt. We beloven elkaar aan het begin dat alles wat hier gebeurt hier blijft, zodat het voor iedereen veilig is. Vanzelfsprekend houd ik me aan deze belofte. Tegelijkertijd voel ik mij vrij om over mijn eigen proces te schrijven, temeer omdat er soms bijzondere dingen gebeuren, zoals vrijdag. Aan de hand van een opdracht maak ik een tekening, een soort stamboom van het nest waaruit ik kom. Opa en opoe, oma, vader en moeder, mijn broers en zussen en ik. Het gaat om het mantra wat je in je jeugd meegekregen hebt. Wat heb je geleerd in je ouderlijk huis. Er is veel wat ik vroeger geleerd heb, overweeg ik, terwijl ik denk aan mijn liberale vader en mijn trouwe moeder en mijn zo verschillende broers en zussen die toch ook allemaal hetzelfde zijn. Allemaal Vegtertjes. Ik bedenk wat mijn mantra is geweest en schrijf de zin op die mij van vroeger altijd het beste is bijgebleven: Ate is veel te lui en te slordig. Het staat op mijn rappert van de derde of vierde klas van de lagere school. Daaronder schrijf ik wat er datzelfde jaar op het rapport van mijn zusje staat: Ria is lief en doet goed haar best. Daaronder schrijf ik nog twee dingen: Zelf doen! Of toch samen? Ik kijk er met enige onrust naar en vouw het vel op. In de bespreking ben ik als een van de laatsten aan de beurt. Ik vertel wat er op papier staat. Ik hou het niet droog. Ik verbaas mij over de impact en de kracht van eenvoudige woorden. Ik voel dat ik nooit genoeg ben geweest en dat ik daar nog steeds tegen aan het vechten ben. Als om mij te bewijzen. Ik voel woede en verdriet en voel ook dat de tranen alles schoonwassen. Het is goed om het in deze veilige setting te vertellen. Mijn schoolcarrière zal zich overigens nog een aantal jaren op dezelfde toon doorzetten, tot ik op miraculeuze wijze ontsnap. Ik bedenk dat het gevoel wel diep zit maar dat het nu toch niet meer mijn motto is. Ik formuleer mijn nieuwe mantra, dat wat ik mijzelf geleerd heb: Laat jezelf zien zoals je bent. Daar ligt je kracht. Het vel met daarop mijn oude mantra verbrand ik in de tuin. De as verwaait met de wind en vermengt zich met de zwarte aarde.

 

Ate Vegter, 2 april 2017

www.atevegter.wordpress.com

3 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s