665 Van Enckevoirtlaan #Rotterdam

Hier op dit plekje woont onze melkboer, links, in dat witte huisje. Hij woont er samen met zijn zoon. De melkboer is oud en goedlachs en zijn zoon is jong en een beetje stug, maar eigenlijk ook wel heel vriendelijk. Ze komen samen bij ons langs met een blauwe volkswagenbus. Misschien is het wel dat busje dat midden op de foto staat. In de bus staat een grote melkbus met een zwarte tuit. De melkboer past de melk af met een maatbeker en giet het dan in het pannetje van mijn moeder. Elke dag. Als we wat vergeten zijn, of ’s avonds nog iets nodig hebben dan fiets ik naar de melkboer en loop ik achterom. Achter het witte huisje is een grote schuur en daar klop ik aan. Meestal zitten ze dan al aan tafel maar ze geven altijd waar ik voor kom, eieren of yoghurt of een pakje margarine. Het is 1962 en we wonen hier nu een jaar. Als de singel over de weg links af slaat, dan wordt dat de Schiebroeksesingel. Daar wonen wij aan het eind, op nummer 41. We wonen er van 1961 tot 1987 – 26 jaar. Mijn vader overlijdt in 1985. Mijn moeder verkoopt het huis en gaat verhuizen naar de overkant. Ze gaat precies wonen op de plek waar nu het witte huisje van de melkboer staat, misschien nog ietsje meer naar links, maar ze hebben hetzelfde uitzicht. Het witte huisje van de melkboer is dan afgebroken en er staan seniorenwoningen, de Kleyburg. Mijn moeder woont er van 1987 tot 2009 – nog eens 22 jaar. En als je weet dat mijn moeder 44 jaar oud is wanneer ze hier in 1961 komt wonen, en als je weet dat mijn moeder in het jaar nadat ze hier weggaat vlak voor haar verjaardag is overleden, dan weet je ook hoe oud ze geworden is. Links op de foto zie je aan de waterkant allemaal paaltjes staan. Daar begint de Van Enckevoirtlaan. In de tijd van mijn moeder is daar de parkeerplaats van de Kleyburg en in de tijd van de melkboer staat daar een houten schoolgebouw, een noodgebouw met klossende gangen en een oud speelplein met een boom in het midden en twee klimrekken zonder rubber tegels eronder. Ik zat daar op school, niet langer dan een jaar denk ik. Ik weet er eigenlijk niks meer van, alleen nog van die boom en die klimrekken en dat geluid van die holle gangen. En van meneer Van ’t Hoff, met dubbel f. Hij geeft muziekles en speelt orgel. Dat is niet zo bijzonder, behalve dat hij aan elke hand ongeveer drie vingers mist en met de overgebleven stompjes prachtig orgel speelt. Ik denk vaak aan hem als ik orgelmuziek hoor, zoals vanmorgen op radio 4. Ik denk dat dat komt door die stompjes. Die hebben veel indruk gemaakt, juist omdat ze zo klein zijn en niet gewoon lange vingers. O ja, morgen Tirasmisutaart maken.

 

Ate Vegter, 9 mei 2017

www.atevegter.wordpress.com

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s