672 Het nieuwe gras maaien #tuinieren

Er zijn weinig dingen die ik zo leuk vind als lezen. Lekker eten en drinken is ook wel een, maar dat is toch meer noodzakelijk dan een keuze. Lezen is echt iets wat ik ga doen, wanneer ik niks te doen heb. Waarom eigenlijk? Waarom zou ik al die verhalen lezen over andere mensen? Waarom schrijf ik mijn eigen verhaal niet? Waarom is jouw leven eigenlijk de moeite waard om er elke dag een stukje over te schrijven, vraagt mijn schrijfleraar Gra Boomsma.. Ik vind het een onnozele vraag. Dat is niet de reden waarom ik schrijf. Ik schrijf alleen om dat ik het afgesproken heb. Althans, zo is het begonnen en nu schrijf ik omdat ik het lastig vind om ermee te stoppen, omdat ik een behoorlijk natuurlijke neiging tot verslaving heb. Het moet gewoon gebeuren, net als grasmaaien. Dat is overigens een van de leukste dingen om te doen in de tuin. Verder doe ik in de tuin niet veel meer dan sproeien, planten verplaatsen op aanwijzing van Laura en tuinaarde halen, maar dat is allemaal in opdracht. Het gras is mijn verantwoordelijkheid en ik maai, verticuteer, bemest en hark graag. Dit jaar ben ik wat later begonnen omdat we nieuw gras hebben genomen. We hebben tot nu toe alleen het oude gras in april eruit gehaald en het nieuwe gras begin mei erin gelegd. Precies twee weken geleden om precies te zijn. Ik mocht het niet eerder maaien dan vandaag. Zelf vind ik dat het wel eerder had gekund, want ik vind het nu veel te lang, maar ik heb mij toch aan de voorschriften gehouden. Ik heb het twee keer gemaaid vandaag. Eerst de grove maaiïng, waarbij je al het gras laat liggen. Daarna nog een keer het verfijnde maaien, met de bak achter de machine, zodat je het afgemaaide deels weer weghaalt. Dat deels is belangrijk, omdat een beetje dood gras meehelpt als mest. Zoals overal: de dood voedt het leven, net zoals de sperziebonen en de karbonade. Het is leuk dat maaien, maar ook verschrikkelijk moeilijk, voor mij tenminste wel. Ik kom altijd in de war met het snoer, ik vertil me aan de hangmat die op z’n kant moet en ik ga door mijn rug met het verzetten van een stoeltje. Dan blijf ik as usual met alles nog overal aan haken. Alles wat recht is, maar krom kan raakt bij mij in de war. Het is echt ongelofelijk wat er in de materiële wereld allemaal in een uurtje grasmaaien mis kan gaan – en ook gaat. Mijn enige troost is dat het plezierig is om al lezend over de rand van je boek naar de tuin te kijken, waar de sproeier het pasgemaaide gras beregent. Dat is een niet te beschrijven genoegen. Nou ja, ik heb het nu wel beschreven, maar het is meer dan dat. Wie het gevoel kent weet dat. Net als met al die andere dingen waar ik niet over schrijf.

 

Ate Vegter, 17 mei 2017

http://www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s