766 Lekker dagje

Vanmorgen heb ik in alle vroegte samen met Laura Sofieke weggebracht naar het kamp van de naschoolse opvang. Ik heb me als chauffeur aangemeld en we staan om negen uur paraat temidden van een hele troep wiebelende kinderen, waar de spanning hier en daar zichtbaar uit de ogen druppelt. De leiding lijkt goed voorbereid en ziet er op en top uitgedost uit in prachtige circuskleren. Sophier rijdt met ons mee en met z’n tweeën op de achterbank kunnen ze de spanning goed afreageren. In Laren, waar midden in de bossen een fantastische verzameling blokhutten staat, nemen we afscheid.

Laura en ik rijden verder het land in en even later staan we aan de balie van Thermen Bussloo voor een dagje sauna. Dat hebben we vorige week verdiend door extreem veel uit te geven in Batavia Stad. We lopen na de inschrijving direct verkeerd een veel te lange gang in naar het hotel of zo, maar op onze schreden terugkerend openbaren zich alle heerlijkheden: Aziatische sauna, Fins, Infrarood met prachtig uitzicht op een lokaal vennetje, hé, daar zwemt Jerome Reehuis met zijn vrouw, die is toch overleden, ja maar toch, daar zwemt-ie. Dood, dat kunnen ze allemaal wel zeggen. Hoogtepunt vind ik wel het Hamambad met aquasound, dat is in gewoon Nederlands onderwatermuziek, maar dat wist ik niet, al valt het mij op dat naast de gewoon zittende mensen er ook een paar met hun voeten op de rand en hun oren in het water hangen. Ik vraag Laura waarom ze dat doen. Dan hoor je de muziek, zegt ze. Muziek? Daar weet ik niks van, maar zo liggen dat lukt mij nooit! Ik heb nu al pijn in mijn rug. Probeer het maar, zegt ze, want ze weet dat ik altijd enige aanmoediging nodig heb. Ik draai mij om en leg mijn voeten op de rand van het bad en glijd dan als vanzelf in de goede drijfhouding. Daar klingelt de meest rustgevende muziek mijn natte oren binnen. Het is een beetje muzakachtig, maar toch zeldzaam ontspannend. Opeens schiet mij de tekst te binnen die ik een uur geleden op de muur las in die lange gang toen wij verkeerd liepen: Pas als je de moed toont je weg te gaan, toont de weg zich aan jou… Nu weet ik het weer. Zo eenvoudig is het.

Het is een hele fijne dag en na afloop rijden we naar Baukje en Kitty waarmee we uitgebreid kletsen en lekker eten in Het Hof van Bussloo, met een glaasje water erbij, want water kan na vandaag bij ons niet meer stuk. We komen laat thuis in een bijna stil huis, waar Tommy ons verwelkomt met kopjes en spinnen. De pijn in mijn rug is verdwenen.

Ate Vegter, 17 augustus 2017

http://www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s