774 Parade maken

Nadat ik Piep heb gedropt bij Lief op haar werk, ik krijg er een doos met spullen voor terug, rijd ik verder Amsterdam binnen. Ik ga naar de Parade met de vriendinnen van het uitclubje, de collega’s van vroeger, toen iedereen nog jong was. Ik ben mooi op tijd en parkeer in de Vechtstraat, vlak bij het Martin Luther King Park. Je hoort op de fiets naar de Parade te gaan, ik zie er even later duizenden staan, maar dat is mij net even te ver en zo kan het ook. Fijn om met de stroom mee te lopen en in de massa op te gaan. Bij de ingang wacht ik tot iedereen er is. We kiezen twee voorstellingen en gaan naar binnen. Gelukkig zijn het allemaal cultureel onderlegde dames waarmee ik op stap ben, dus ik hoef zelf niets te kiezen. We gaan eerst lekker eten, fish & chips. Ik heb besloten alleen nog maar vis te eten wanneer ik uit eten ga, dit in verband met mijn gewicht, dat omlaag moet. We slenteren nog wat rond en drinken koffie. Dan begint onze eerste voorstelling. Het is de Vaudeville Theatergroep, een man vrouw of dertien die er samen een behoorlijk spektakel van maken met humor, seks en oerteksten van Koot en Bie en Annie M.G. Schmidt: Aan een klein meisje. Dat is een versje waarin Annie over grote mensenland vertelt met boze mannen en zonder eenhoorn of bietenbauw. De geruststelling aan het eind is dat ze er nog niet in hoeft. Ja, maar uiteindelijk wel natuurlijk, dat weten we allemaal, dat is het drama van het leven. Annie kon dat als geen ander in een versje pakken. Daarna even pauze met een ijsje, stoelen veroveren, het is druk geworden, en mensen kijken. De tweede voorstelling is Kiki Schippers met haar band. Ik ken haar niet en heb er geen verwachtingen van. Wanneer de muziek begint, ik vind het wel aardige ouwe rock, maar Lief zou het jongensmuziek noemen, vraag ik mij af of mensen hier wel op zitten te wachten. Maar dan komt Kiki. Ze zingt een nummer en nog een en dan ben ik verkocht. Wat een stem heeft dat wijf. On-ge-lo-fe-lijk, wat kan die zingen, wat een teksten, wat een volume, wat een beest. Die gaat het nog ver schoppen. Ik heb behalve Robert Plant van Led Zeppelin nog nooit iemand zo hard, zuiver en vol overgave horen zien zingen. Kiki heeft de Annie M.G. Schmidtprijs gewonnen voor het beste theaterlied. Hé, daar is Annie weer. Haar invloed is nog volop aanwezig, ook al is ze dood en begraven. Maar goed, alleen al voor Kiki kun je naar de Parade gaan. Het is een adembenemende ervaring. Maar alles loopt af en deze voorstellingen duren maar een half uurtje. Hebben de bedoeling om ons in het komende jaar naar de theaters te lokken. Dat is dus wat ze hier doen, parade maken om de zalen vol te krijgen. Je ziet ze hier ook over het terrein paraderen om hun programma te promoten. O, ik vergeet nog wat, omdat ik zo enthousiast ben over Kiki. Tussen beide voorstellingen in gaan we naar Zomaargasten, waar een van de mensen uit het publiek de officiële gast is. Erg leuk bedacht en mooi uitgevoerd. Maar dan is het ook echt afgelopen. Ik loop terug naar de Volvo en rijd opgetogen naar huis. Een heerlijke avond. Die Kiki is echt fenomenaal.

 

Ate Vegter, 26 augustus 2017

 

http://www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s