803 De Volvo Klassiekerbeurs

Toen de Hertog Jan kwam varen/ te peerd parmant al triomfant/ na zevenhonderd jaren/ in dit edel Brabants land, reden ze nog niet in Volvo’s, maar ik moet wel altijd aan hem denken wanneer ik in Brabant ben. We vertrekken rond half tien, Wilfred en ik, in zijn nieuwe oude witte Volvo 245 uit 1981 en de rit is aangenaam en rustig. Wat rijdt zo’n koets toch elegant.

Wat het plezier nog versterkt is dat wij, hoe dichter wij bij het Autotron komen, steeds meer oude Volvo’s tegenkomen. Bijna in colonne komen we aan op de ruime, bosrijke parkeergelegenheid die ingedeeld is volgens type. Alle 240’s bij elkaar, alle kattenruggen in hetzelfde mandje, het ziet er prachtig uit. De show is hier al begonnen en we vergapen ons aan al dat schoons nog voor we goed en wel binnen zijn. Er staat ook veel moois te koop voor aantrekkelijke prijzen, maar we zijn beiden heel tevreden met wat we hebben en laten ons niet verleiden. Wel kijken we nog even wat langer naar een witte 240 die verlengd is met een andere halve 240 als caravan. Het ziet er fraai uit. Binnen is het nog niet heel druk en we hebben alle ruimte om een beetje rond te struinen. We raken elkaar een keer of zes kwijt, maar vinden elkaar steeds weer moeiteloos. Wilfred wordt nog lid van het 240/260 register, maar ik blijf liever op mijzelf. Wel zou ik graag de auto van de voorzitter kopen, een mosterdgele 145 die alleen maar vakantie uitstraalt, maar ik zie eigenlijk de hele dag mooie dingen waar ik hebberig van word, zoals die witte 940 lijkwagen, waar iedereen wel in begraven zou willen worden. Hij is niet eens erg duur, maar past helaas niet in de parkeergarage, dus ik hoef het niet verder te overwegen.

Wel koop ik een petje en na afloop nog een paar mooie matten, zodat deze dag toch iets oplevert, maar het ware plezier zit hem niet in de aankopen, maar in de ervaring. We rijden samen heen en terug, om beurten, want we willen eigenlijk allebei het liefst achter het stuur om te genieten van rust en stabiliteit en schoonheid. Kom daar tegenwoordig nog eens om met al die elektrische stille krachten. Na afloop nog even buurten op de Purmerdijk, waar ook een paar oude Volvo’s te bewonderen zijn en dan is het ook weer genoeg geweest voor vandaag. Het zijn maar auto’s tenslotte, daar moet je niet te ingewikkeld over doen.

Ate Vegter, 24 september 2017
www.atevegter.wordpress.com

 

1 Comment

  1. Altijd mooi – zo’n reünie met verre familie!
    Auto’s zijn auto’s, maar het character (van een auto) kan je aanspreken, en in jouw geval: toespreken -> mooi verhaal Ate!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s