824 Zondagmorgen in de kleine stad M.

Het is nog vroeg wanneer ik op de fiets stap naar de sportschool. Op zondagmorgen tussen acht en negen draaien ze er klassieke muziek, vandaar. Is een beetje onzin natuurlijk, maar ook leuk. Laura gaat niet mee, want die gaat met haar zusje naar de IJhallen, mooie kleren kopen.

Ik stap op en rij richting de steeg. Hé,wat een troep ligt daar! Allemaal boeken! O, het zijn mijn boeken! Het is de krat van de bibliotheek die hier gemolesteerd voor de deur van de pianowinkel ligt. De boeken liggen als vissen op het droge, sommige opengeslagen, happend naar adem, met de dauwdruppels op de glanzende kaften. I stap af en zet mijn fiets terug in de steeg. Raap de boeken op en zet alles weer op het bankje voor het huis. Het valt mij op dat er nog maar weinig boeken van mijzelf tussen zitten. Kennelijk is er toch een behoorlijke doorloop. Ik stap weer op. Het is een troep in de stad. Overal plastic Amstelbierglazen en lege pakjes Marlboro Light, een enkel vlaggetje zoals je die op kaasblokjes aantreft en hier en daar verweesde folders van de Wijnroute 2017. O ja, de wijnroute, dat was gisteravond. Vlak voor de sportschool ligt een omgetrokken bloembak midden op straat.

Het is rustig, bijna stil bij de trainingsapparatuur, alleen een paar deftige dames maken een keurig babbeltje. Ze klagen over de rotzooi in de stad en de schade die alcohol de mens toebrengt. Ook heeft er een last van een boot die in haar boom afgemeerd ligt. Ze wijst de boom aan. Ik zie een grote treurwilg met de punt van een behoorlijke schuit tussen de takken.
– Die boom kan wel wat hebben, zeg ik.
– Dat is precies wat ik niet wil horen, zegt ze.
– Woont u in die boom? vraag ik.
– Nee, er naast, zegt ze, nu duidelijk minder toeschietelijk, bijna kortaf.
Waarom zeg ik dat soort dingen? Het gesprek kabbelt nog wat na en valt dan stil. De muziek schept een zich steeds meer uitbreidende rust.
– Wat een vredigheid hè, zegt dan de dame uit de boom, waarmee de stilte en de bijna tedere atmosfeer direct vervliegt.

Even later is iedereen weg en ben ik nog alleen over. Het voelt amusant zoals ik hier in mijn eentje zit te fietsen, maar voor het volle besef daarvan kan doordringen ben ik zelf ook klaar. Door de stille stad fiets ik naar huis. Het wordt een mooie dag.

Ate Vegter, 15 oktober 2017
www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s