828 Een eerste bril

Vandaag is het tijd om naar de oogarts te gaan. Als je het aan het Waterlandziekenhuis vraagt is kijken het belangrijkste wat een mens doet. De afdeling oog heeft poli numer 1 en zit direct bij binnenkomst rechts, dat is ook prettig wanneer je wat slechter ziend bent.

Het is niet druk en we zijn lekker vroeg zodat we toch even kunnen wachten. Het belang van wachten wordt nog wel eens onderschat maar wachten is echt belangrijk: je rust uit en doet toch je plicht. Waar vind je dat nog? Dan zijn we al aan de beurt en mag Sofieke plaatsnemen op een hoge kruk bij de orthoptist. Die kijkt naar haar ogen met een stokje en een glaasje en ze laat ze naar alle kanten kijken, wat bijzonder goed lukt. Ook de samenwerking tussen de ogen is voortreffelijk. Dan moet ze wat lezen aan de muur. Dat lukt eigenlijk niet zo goed, terwijl ik het gemakkelijk kan lezen, maar ik heb dan ook mijn bril op. Ik zet mijn bril af om mij in te leven en nu pas zie ik wat er echt staat: Mene mene tekel ufarsin. Ik zet gauw mijn bril weer op: 3 0 4 7 staat er nu weer. Sofieke krijgt druppeltjes in haar ogen. Ze moet daarvoor even naar het plafond kijken waar een paar vlindertjes rondfladderen. Ook valt het mij op dat de muur vol zit met leuke ooglapjes.

Ondertussen prikken de druppels gemeen en kan mijn hartelapje amper meer wat zien, maar dat gaat toch al snel weer wat beter. We moeten nu een half uurtje wachten, haar pupillen groeien als coke. We drinken een kopje koffie en gaan dan weer terug. Nog een paar metinkjes en ook de oogarts komt even binnen in het oog kijken. Daar is het gezellig en goed. We gaan naar huis met een recept en lopen door naar bril&lens, waar vanmiddag toevallig iedereen naar toe is. Sofieke is een echte leeuw en weet zonder twijfel direct welke bril ze wil, wat heerlijk is dat toch. We nemen hem op zicht mee naar huis, maar dat is niet echt nodig. Haar besluit staat vast. We gaan terug en hakken de knoop door.

Aan het eind van de middag is hij klaar. Dat is snel en rond een uur of vijf lopen we voor de derde keer naar de brillenwinkel. Trots als een pauw loopt ze terug door de steeg naar huis, haar bril op- en afzettend:
– Kijk, papa ik ben er nu al aan gewend. Zo is het scherp en zo is het wazig. En hij zit ook superlekker!
Ate Vegter, 18 oktober 2017
www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s