832 Baukje zeventig jaar

Mijn grote zus wordt binnenkort zeventig jaar. We gaan allemaal die kant op, vrees ik, maar als het dan eindelijk zover is, is het ook leuk om te vieren. Zaterdag rijden we in alle vroegte naar het einde van de polder waar we als eerste arriveren in At Sea bij Dronten.

Sofieke heeft kaarten en de hele bibliotheekdoos met boeken meegenomen om te verkopen voor het goede doel, de slachtoffers van orkaan Irma. De opbrengst van deze ludieke actie is een mooie 27 euro, waarbij Tikkie mij goede diensten bewijst, en waarvoor iedereen hartelijk dank. We drinken koffie en kletsen zoals dat gaat op feestjes, maar omdat het een kroonjaar is heeft iedereen ook iets bedacht. Els en Wick doen samen met Bram een leuk interview waarbij Wick de doventolk speelt, waar iedereen erg om moet lachen. Sofieke heeft een gedichtje gemaakt, maar durft dat voor zoveel mensen niet voor te dragen, waarmee zij de enige Vegter is die ik ken die niet graag aan het woord is. Ik doe ook een gedichtje, Bram en Ria zingen ieder een lied, Bram houdt dan nog een mooie toespraak voor Wobbe in Zuid-Afrika en Koene houdt een speech in drie punten, zoals dat hoort in een deels orthodoxe familie. Ook Joska heeft nog een mooie toespraak in petto. Het is grappig om zoveel Vegters bij elkaar te zien, waarvan er steeds een aantal bezig is de anderen stil te krijgen en de aandacht te bemachtigen om zelf het woord te kunnen voeren, waarbij kennelijk gedacht wordt dat je door heel druk te doen ook stilte kunt genereren en zo zijn er wel meer misverstanden die ik van huis uit heb meegekregen, maar het voert te ver om daar op dit moment en op deze plaats op in te gaan. Het feest is heel geslaagd, het eten is erg lekker en Baukje is ontroerd en blij en daar gaat het om vandaag en zo vieren we dan toch niet dat we ouder worden, maar dat we er allemaal nog zijn, wat gezien onze leeftijd bijzonder is, als ik de aanwezige deskundigen mag geloven.

Tot slot wordt iedereen naar buiten gejaagd om foto’s te nemen om zo het moment ook buiten het eigen geheugen vast te leggen. Dat is nog een hele operatie. Daarna breng ik de overgebleven boeken terug naar de auto. Het is tijd om afscheid te nemen. Het was een mooie dag en tot de volgende keer. Gesloopt maar dankbaar rijden we naar huis.

Ate Vegter, 22 oktober 201

http://www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s