850 Tijd voor Parijs

Net ontdekt dat als je ctrl shift T indrukt de tijd krijgt. Kijk maar: 09:52. Wist ik ook niet, maar dit stukje gaat wel over tijd, toevallig. Tijd voor Parijs. Een minuut of tien geleden gaat de bel en daar staat de post met een pakje (eigenlijk met twee pakjes, wat is de werkelijkheid toch zoveel gecompliceerder dan een eenvoudig verhaaltje, er is ook een pakje voor de buurman, dat ik aanneem maar wat er verder niet toe doet en er is een pakje voor mij).

Ik weet wat er in zit want dat is al aangekondigd. Het is mijn horloge, dat ik mijzelf in juli beloofde wanneer ik een half uur achter elkaar gelopen zou hebben. De trouwe lezertjes weten het nog wel. Ik ben begin september zover en bestel het. Inmiddels heb ik het nu voor de derde keer ontvangen na even zovele reparaties. Een nieuwe kreeg ik niet, eerst omdat ze die niet hadden, daarna wegens gebruikssporen. Nou ja, het is nu weer thuis en ik vind het nog steeds mooi, een beetje over de top en een beetje te groot, maar in alle bescheidenheid hou ik daar wel van. Het is net op tijd binnen voor ons vertrek naar Parijs, want daar gaan Sofieke en ik vanmiddag naar toe. We kunnen niet wachten en vinden het o zo spannend. Sofieke wil al de hele week dat het vrijdag is en nu is het dan zo ver. Laura is er al, die is voor haar werk naar Paris Photo, een grote internationale fototentoonstelling met nog allerlei randverschijnselen daar omheen. De afgelopen jaren haalden Sofieke en ik haar dan na afloop op, op het Centraal Station in Amsterdam en nu halen we haar op vanaf Gare du Nord, Paris en plakken er een weekend in hotel Louis Blanc aan vast. Laura is dan al ingeslenterd en zondag komen we weer terug. Maak je geen illusies, onze bulldog Tom houdt de wacht en de buurtapp staat aan, er loopt een patrouille en vergis je niet in de konijnen. Julie gaat uit logeren en zo is overal aan gedacht, behalve aan het onvermijdelijke, maar we weten nu nog niet wat dat zal zijn.

We treden in de voetsporen van Jan Wolkers die op 1 februari 1957 ook in de trein Amsterdam-Parijs stapt voor een verblijf van uiteindelijk vijf maanden bij de grote leermeester Ossip Zadkine, wiens invloed duidelijk zichtbaar is in zijn Rode Kruismonument voor het Slotervaartziekenhuis, wat we allemaal zouden kunnen kennen uit de roman en of de film Turks Fruit, maar daarover later meer. Voor nu au revoir! A bientôt! On y va!

 

Ate Vegter, 10 november 2017
www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s