852 Paris s’éveille

Er is nog wel wat meer te zeggen over zo’n weekendje Parijs, dat begint bij Chez Louis, dat typisch Parijse kroegje schuin aan de overkant van ons hotel. Louis staat er achter de bar, vriendelijk en goedlachs. Het is zijn kroeg en dat voel je aan alles. Je voelt je op je gemak, ook al kom je er zoals wij voor het eerst.

We willen wat eten en zonder bezwaar eten we het enige wat hij op voorraad heeft, zalm met pasta. En brood natuurlijk, want dat krijg je nog steeds bijna overal in Frankrijk en als vanzelfsprekend bij Monsieur Louis. We voelen ons zo thuis, dat we er de volgende dag weer heen gaan, niet om te eten, maar wel even iets drinken. Hij herkent ons direct en lacht ons welkom. En ik wil nog een keer de wc zien, die goeie ouwe hurk-wc, die je bijna nergens meer ziet, maar nog wel bij Chez Louis. Niet dat ik zo’n wc prettig vind om te gebruiken, maar het zien ervan raakt een gevoelige snaar. Het maakt iets los wat te maken heeft met het ideale, mooie, zoete, zachte, verdwenen Frankrijk, la Douce France. Het is een beeld dat ik in al zijn banaliteit niet snel zal vergeten.

Wat mij verder raakt, maar dan in tegengestelde richting, ik voel me er door verontrust, niet gerustgesteld, maar alert en teleurgesteld, dat is waar ook, ik was het bijna vergeten, maar nu weet ik het weer: Parijs is de stad van de aanslagen, zoals Sofieke al op de heenweg vertelt: ‘Ja maar papa, in Parijs worden mensen doodgeschoten.’ Reageer daar maar eens op als ouder. Wat mij verder raakt, kortom, zijn de gewapende militairen en politie. Zo goedmoedig als de gendarmerie van Louis de Funès was, zo grimmig is de toestand nu. Je ziet het niet voortdurend maar bij de Eiffeltoren en de Notre Dame is de gewapende bewaking zeer zichtbaar aanwezig. Hele vriendelijke jongens, die ook graag een toerist de weg wijzen, maar toch. Het is een groot verlies voor de stad, een beeld dat niet snel zal verdwijnen. Een laatste beeld dat ik jullie niet kan onthouden is een enorme witte vrachtwagen die op zondagmorgen, we komen net uit de kerk, het plein voor de Notre Dame opdraait. Onder zwaar bewapende begeleiding weliswaar, maar toch. Ik kan niet anders dan me afvragen of dit op deze manier nou wel zo nodig is. Het roept macabere associaties op. Ik moet het beeld wegspoelen. Dat lukt niet en het hoeft niet ook. Het is zoals het is.

Toch ben ik blij, wanneer diep in mij de muziek begint te spelen, het dwingende ritme van gitaar en drums, totdat de prachtige stem van Jacques Dutronc invalt: Il est cinq heures, Paris s’éveille… Gelukkig, dát Parijs en het Parijs van monsieur Louis bestaan ook nog. En ik moet denken aan de enige Franse zin die mijn vader uit zijn hoofd kende: Je suis heureux que vous êtes venu encore, mais vous êtes en retard. En zo is het maar net.

Ate Vegter, 20 november 2017

www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s