853 Voorbij

Gisteren een spannende dag. Ik heb het eindgesprek van de opleiding Leiderschap voor 1 Amsterdam. Een gesprek met de leerbegeleider en mijn leidinggevende, een trila zogezegd, ook al noemt niemand dat zo. Ik vind het een goed gesprek. Ik mag vertellen wat ik allemaal geleerd heb en daar mag ik dan concrete voorbeelden bij geven.

Dat is nog niet zo moeilijk, want een paar dagen daarvoor heb ik een assessment gedaan, ja, ja, ze inversteren behoorlijk in aanstaande bejaarden bij de gemeente Amsterdam en daar komt al van alles uit wat ik dan weer in dit gesprek kan gebruiken. Het alleropvallendste aandachtspunt uit het assessment vind ik zelf dat ik mij meer zou kunnen uitspreken. Hallo, nog meer? Ik ben echt niet bang om iets te zeggen hoor, eg nie. Maar in tweede instantie herken ik het toch wel in het gemak waarmee ik de rol van toeschouwer zoek en mijzelf gemakkelijk naar de rand manoeuvreer om daar gezellig commentaar te geven en niet zelf lekker in het diepe te springen. Verder heb ik erg genoten van al die verschillende plekken waar de opleiding plaats vindt en ik realiseer mij heel goed dat ik daar straks zonder cursuscontext niet zomaar meer kom. Ik denk aan het Marineterrein aan de Kattenburgerstraat, de kantoren van het De Mirandabad, de vergaderzalen van de Nieuwe Ooster Begraafplaats, het vliegerstrand bij Blijburg en nog een paar van die prachtige plekken.

Het is een genoegen en ik heb ook heel erg genoten van het leren met elkaar. Wat je dan precies geleerd hebt en hoe je dat toepast in je team, ja dat willen ze dan allemaal graag weten, maar dat kun je eigenlijk niet zo precies formuleren. Ik niet tenminste. Zodra je eraan komt, vervliegt het. Afblijven dus en het zich zoveel mogelijk vanuit zichzelf laten ontplooien. Diezelfde gisteren heb ik ook een verhaal geschreven over mijn leerervaringen, dat sluit mooi op elkaar aan. Dat is in het kader van storytelling, het vertellen van verhalen. Dat gaan we nog oefenen voor de eindpresentatie op 19 december. Ik neem jullie maar even mee, want straks is het allemaal afgelopen en dan heb je geen idee waar ik allemaal doorheen gegaan ben. Het is eigenlijk hetzelfde. Ze willen het onmogelijke weten, namelijk wat je geleerd hebt.

Ik heb het, maar dat mag je niet verder vertellen, toegespitst op een van mijn favoriete thema’s, namelijk dat met de eindpresentatie, de oogstdag zoals ze dat noemen, het hele verhaal voorbij is. Komt nooit meer terug. Is alleen nog in je herinnering aanwezig. Ik haal in mijn verhaal de herinneringen op. Wat er dan gebeurt kan ik nog niet vertellen, want je moet de mensen ook een beetje nieuwsgierig maken naar wat ze zelf kunnen verzinnen.

 

Ate Vegter, 15 november 2017
http://www.atevegter.wordpress.com

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s