857 Story telling

Het is maandag. Het is vroeg in de morgen. Het regent. Ik stap op de fiets en breng samen met Laura eerst Sofieke naar school. Dan naar de bushalte, waar we de bus verwachten, die even later ook komt. We zitten gezellig samen met Jean in de bus, die via een sluiproute snel op Amsterdam CS is. Ik loop een stukje terug. Ik moet op de Prins Hendrikkade zijn, nummer 142.

Het is een prachtig pand, met mooie grote ramen. Naast een riante entree aan weerszijden twee grote vellen papier, één met de drie kruisen van Amsterdam en aan de andere kant het woord Trainingslocatie. Ik ken het woord niet, maar begrijp direct dat hier de Amsterdamse School zit. Volgens het woordenboek is dit een plaats die is uitgekozen voor het africhten van ambtenaren. Ik draai mij om en zie dat ik pal voor de bushalte sta. Dat is gemakkelijk straks. Ik ga naar binnen, laat mij de weg wijzen, pak koffie en water, neem de trap en ga naar binnen. We zijn al begonnen. Het gaat vandaag eerst over 1 Overheid; dat je de burger niet steeds alles opnieuw vraagt en dat je alle jou bekende informatie ook gebruikt om fraude aan te pakken. Het is een hilarisch verhaal, maar eigenlijk ook heel treurig, dat mensen steeds opnieuw moeten aantonen dat ze gemachtigd zijn om mantelzorg te verrichten, of steeds opnieuw een invalidenparkeerkaart moeten aanvragen en anderzijds we door de privacywetgeving gasten die het niet zo nauw nemen niet in de kraag kunnen vatten. Wij willen dat allemaal niet. Daarna doen we wat intervisie en ’s middag krijgen we een workshop story telling. We hebben allemaal een verhaal geschreven en na de nodige theorie wordt een aantal verhalen besproken en voorgelezen. We vertellen wie onze gangmakers zijn en horen hoe Roodkapje in elkaar zit – zo zit elk goed verhaal in elkaar. Ik zal het even uitleggen. Kijk, Roodkapje is de held van het verhaal. Zij krijgt een boodschap mee van haar moeder: ga naar grootmoeder koekjes brengen, maar blijf wel op het pad, want in het bos zijn de wilde dieren. Haar moeder is de gangmaker en het brengen van koekjes is Roodkapjes streven. Grootmoeder is de begunstigde. De tegenslag van het verhaal zit in de wolf, die de held verleidt van het padje te gaan en bloemetjes te plukken want daar is oma gek op. Roodkapje ziet de coole wolf wel zitten en laat zich verleiden, daar zit de ommekeer in het verhaal, ze gaat het bos in bloemetjes plukken, zodat de wolf de tijd heeft om naar oma te gaan en die op te peuzelen. Wanneer Roodkapje arriveert en constateert dat grootmoeder wel hele grote ogen en oren heeft en ook nog een grote bek, wordt ook zij opgegeten.

Hier eindigt het oorspronkelijke verhaal met als moraal, doe geen domme dingen, maar luister goed naar je moeder. Later gaat men Roodkapje zielig vinden en wordt het meer en meer een verhaal voor kinderen. Dan pas komt het vervolg met hulp voor de held van het verhaal. Die hulp is de jager, die de wolf opensnijdt, zodat de begunstigde, grootmoeder, en de held, Roodkapje, gered worden. Maar zo’n goede afloop is eigenlijk modernistische flauwekul en haalt de kern van de boodschap onderuit. Daarna komen ook nog onze eigen verhalen aan de beurt… Het is een leuke middag.

Ate Vegter, 20 november 2017
www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s