866 De tweede dood

Mijn broer is nu vier dagen dood. Het is bizar en onvoorstelbaar. Het dringt nog niet goed tot mij door. Als familie zijn we momenteel wereldwijd verspreid, maar dankzij het onvolprezen internet volgen we elkaar op de voet en volbrengen we de gebruikelijke rituelen samen. Ik voel mij dichter dan ooit (mooie titel voor een gedichtenbundel: Dichter dan Ooit) bij mijn broers en zussen.

Tegelijkertijd voel ik de onmetelijke kilometers die ons scheiden. Wat zou ik graag even in de auto stappen en er naar toe rijden. Het is beter te gaan naar een huis van rouw dan te gaan naar een huis van feestgelag; want dat is het einde van ieder mens en de levende neme het ter harte, heb ik wel eens gelezen, maar de actieradius van de Volvo is niet toereikend. Rouw verbroedert, het geeft warmte. Als een witte wollen warme deken valt het over ons heen, houdt het ons bij elkaar. De kilometers vallen weg, de brusterschap groeit. Dat is de eerste dood.

Digitaal ben je nog niet zomaar weg, dat weet iedereen. Ik krijg nog regelmatig voorstellen via Facebook om vrienden te maken met oude vrienden die al overleden zijn. Het is elke keer weer pijnlijk en geeft de onvolkomenheden van de moderniteit aan. Het is emotioneel misschien zwaar, maar ook helpend om na het overlijden van iemand zijn uitvaart en alles daar omheen te organiseren en mee te maken. Het is heel ingewikkeld, zeg maar onmogelijk om iemand digitaal op een integere manier te laten overgaan. Het begint met eenvoudige zaken als een Wordfeudspelletje: cyberwov haakte af, staat er 72 uur na mijn laatste zet. Maar mijn broer is niet iemand die afhaakt. Hij is dan 71 uur dood. De teller van het beëindigde spel staat nu op 24 uur. Dat klopt. Mijn broer is nu vier dagen dood. Zijn Facebookpagina zindert van warmte door de afscheidsboodschappen van zijn vrouw en zijn zonen. Bij de foto’s een vrolijk zwaaiende familie ten tijde van ons bezoek in april. De werkelijkheid van onze reis is tot herinnering geworden.

In mijn hoofd is alles nog bij het oude. Ik hoor hem nog lachen en grapjes maken, commentaar geven en – ik wou zeggen mopperen, maar ik heb hem eigenlijk nooit horen klagen of mopperen, hoe slecht zijn gezondheid de laatste jaren ook was, dat moet ik dan maar even in mijn oren knopen. Klagen maakt alles zwaarder. Zo was Wobbe niet, hij was eerder lichtvoetig en schertsend, de scherpzinnigste van ons allemaal, met een droog, bijna Brits gevoel voor humor. Vergeet hem niet, want hem vergeten is de tweede dood.

Ate Vegter, 30 november 2017
www.atevegter.wordpress.com

2 Comments

  1. Mooi geschreven…zussen of broers die overlijden, dat hakt erin, weet het uit eigen ervaring. Ook al lees ik dit stukje twee maanden later nadat je het hebt geschreven, wens ik je alsnog sterkte toe.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s