867 Huis aan de singel

De eerste twee jaar op de Mendelsohnlaan sliep ik in een wiegje op de badkamer. Daarna verhuisden we naar de Zwolseweg. Ik heb geen idee waar ik daar sliep. Ik weet alleen nog dat ‘de jongens’op zolder sliepen. De jongens dat waren Koenie en Wobbie. Ik mocht niet op de zolder komen en deed dat dus alleen wanneer zij naar school waren. In 1961 verhuisden we naar Rotterdam, naar het huis aan de singel.

Daar hadden we zeven slaapkamers. Drie op de eerste verdieping, de kamer van mijn ouders, waar ook de wieg van Elsje stond, de werkkamer van vader en het kleine kamertje, waar Baukje sliep. Op zolder had mijn vader vier kamertjes laten timmeren met hardboard wandjes. Eén voor Wobbe, één voor Ria en één voor Bram en mij. Het vierde kamertje had hij bedoeld als scheikundekamertje. Er was een waterkraan en een gaskraan en wij zouden daar in de dromen van mijn vader allerlei wereldschokkende proefjes doen. Het was een kamertje van twee bij anderhalve meter en het had geen ramen. Toen Bram en ik meer ruzie kregen dan slaap, verhuisde ik naar het kleinste kamertje. Mijn vader had tussen de kraan en het gootsteentje op wonderbaarlijke wijze een bed gemonteerd. Ik kon er nog net naast staan. Achter het bed was een gordijn, waar mijn kleren lagen en zelfs hingen. Boven mijn bed, aan het voeteneind, zat nog altijd de gaskraan, die ik ik soms opendraaide om naar het gesis te luisteren tot het begon te stinken en ik niet meer durfde. Ik draaide hem dan snel dicht en zwaaide wild met mijn armen om de geur te verdrijven. Aan de schuine wand hingen posters van The Rolling Stones, The Kinks en Wilson Pickett.

Tegenover mijn kamer was Wobbe’s kamer. Hij had een vloer van kleine stalen vloerbedekking. Mijn vader werkte inmiddels bij Dehnert en Jansen, een woninginrichtingsbedrijf. De vloer leek nog het meest op de engelse drop, waar Wobbe zo lang als ik mij kan herinneren gek op was. In zijn boekenkast stonden P.G. Woodhouse en Havank en Mijn kinderen eten turf van Toon Kortooms. Later bouwde hij het kamertje zelf uit, om zich nog een raam van de overloop toe te eigenen. De drang om vooruit te komen in het leven zat er al vroeg in, al bleek dat nog niet uit zijn schoolprestaties. Toen we in Rotterdam kwamen moest Wobbe naar de Mulo. Mijn vader vond dat verspilling van zijn talent en ging praten met Bajema, de rector van het Melanchthon Lyceum, aan de overkant van de Ringdijk. Mijn vader kon praten als Vegter, maar de rector antwoordde met de historische woorden: ‘Elk meent zijn uil een valk te zijn,’ en Wobbe werd niet toegelaten.

Mijn vader vroeg daarop of Wobbe een toelatingsexamen mocht doen. De rector had Wobbe’s rapporten gezien en stemde daarin toe, met niet de geringste verwachting op succes. Maar Wobbe zag als door het licht getroffen dat het zijn laatste kans was en maakte de test briljant, eigenlijk zoals we hem gewoon kennen. Hij werd toegelaten en de rest is geschiedenis. Later, toen Wobbe uit huis ging, kreeg ik zijn kamer en toen Bram emigreerde naar Canada kreeg ik die kamer. Wobbe’s kamer werd toen verhuurd aan Johnny Oudray Singh Varma.

Ate Vegter, 1 december 2017
http://www.atevegter.wordpress.com

5 Comments

  1. Ate,
    De dood van Wobbe heeft me naar deze website gebracht. Dat Wobbe rust in vrede. Mijn innige deelneming.
    Je schrijft prachtige verhalen. Ik zal deze site nog regelmatig eens opzoeken, want het beurt me op dat je zo positief en in mooi Nederlands je gedachten en belevingen hier publiceert.
    Wobbe en ik zijn twee thematische filatelisten (postzegels je weet wel!) met hetzelfde onderwerp ‘computers’… en zijn sinds Amphilex 2002 met elkaar in contact geraakt en steeds gebleven, ondanks de afstand, om elkaars verzameling te verbeteren en elkaar aan te moedigen als de resultaten niet waren zoals we verwachtte.
    Tot wederhoren,
    Johann

    Geliked door 1 persoon

    1. Beste Johann,
      Dat is fijn om te lezen. Ik zal nog wel eens vaker over Wobbe schrijven de komende tijd. Hij is de eerste broer die van ons verder gaat. Ik hoop dat je blijft lezen – en postzegels verzamelen natuurlijk!

      Like

      1. Beste Johann,

        Dank voor het doorsturen. Indrukwekkend die postzegelwereld. Ik heb daar eigenlijk geen idee van, maar Wobbe was kennelijk een grote naam. Fijn dat je mijn blog blijft lezen. Ja, er is elke dag wel wat… 😎

        Met vriendelijke groet,

        Ate Vegter
        Altijd Verhalen

        http://www.atevegter.wordpress.com

        ________________________________

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s