880 Een epidemie van kippigheid

De dag begint eigenlijk al gisteren. Ik ben even naar de tandarts en de opticien voor het optimaliseren van bijten en kijken. In mijn mond voel ik pijn en in Parijs heb ik een montuur zonder glazen gekocht en dat kan ik nu mooi combineren. De tandarts doet zijn werk voortreffelijk, maar bij de opticoloog is het nog niet optimaal.

De sterkte is goed maar ik heb veel last van de overgang naar het leesgedeelte, zodat ik onder het rijden niet goed kan appen. Ze hebben er nu nieuwe glazen ingezet en die kan ik met bril ophalen. Het kijkt als een wonder. Ik kan zelfs de snelheidsmeter zien, dat is een verder nutteloos instrument maar toch wel handig. Mijn sterkte is al vanaf dat ik mijn eerste schoolbord zie min 4 min 6 en sindsdien ben ik heel stabiel kippig. Hoge sterktes zijn heel standvastig, leer ik ooit. Allemaal kennis waar je verder niets aan hebt, maar er is goed mee te leven, want ik kan bijvoorbeeld heel goed iets van dichtbij zien, zodat ik gemakkelijk door het oog van de naald kruip, wat mij al vaak heeft gered. Thuisgekomen kijk ik even naar het journaal dat in rep en roer is, omdat de kinderen van tegenwoordig veel te veel naar schermpjes zitten te kijken. Ik kijk even opzij, waar Sofieke op haar iPad naar een filmpje kijkt. Soms is het nieuws razend actueel, alsof het bij je over de vloer komt. Het blijkt nu dat die kinderen door al die schermkijkerij bijziend worden. Een paar weken geleden hebben we bij Bril & Lens voor Sofieke een mooie Vingino min anderhalf gekocht, dus ook dat klopt. Alsof ze bij je op de bank zitten, die journalisten. Ja, en er is sprake van een epidemie van bijziendheid en dat baart grote zorgen en zorgen komen zelden alleen. De deskundigen adviseren maximaal 20 minuten op een scherm kijken en minimaal twee uur buiten spelen. Ik ruk Sofieke het scherm uit handen en stuur haar de ijzige kou in: Ga maar een sneeuwpop maken! Maar er ligt bijna geen sneeuw meer, papa! Dat komt dan goed uit, want je moet er twee uur over doen. Dan mag je pas weer naar binnen van het journaal.

Daar kijkt ze wel even van op, maar buiten spelen is gezond en ver weg kijken is heel goed voor het oog en het andere oog heeft er ook baat bij. Dat kan ik vandaag ook zelf ervaren want ik moet in het Muziekgebouw aan ’t IJ zijn en daar kun je lekker ver over het IJ kijken. Wel met bril, want zonder bril is het maar een mistige decemberdag.

Ate Vegter, 14 december 2017
www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s