885 Leiderschap voor 1 Amsterdam – de finale

Eigenlijk moest ik vanavond zingen met het Kerstkoor van de Binnendijk, maar dat kon niet want ik zou naar Fiddler on the Roof met Anatevka, maar dat kon ook niet want ik ben vandaag naar de laatste dag van De Zegen van Negen. De Zegen van Negen is onze groep van Leiderschap voor 1 Amsterdam, een managementopleiding die ik volg. Het is de laatste dag en de vraag is steeds geweest: waar wil je staan op 19 december 2017?

Hm, dat is vandaag en nu staan we dan hier. Het is mooi, het voelt goed en het is een fraaie oogst. De hele dag al kijk ik om mij heen naar mijn collega’s die wel mijn collega’s zijn, maar die ik toch ook niet elke dag zie en waar ik heel erg mijn best voor moet gaan doen om ze na vandaag nog te blijven zien. Dat heb je zo met laatste dagen van opleidingen. Ik mis ze nu al vreselijk die collega’s en ik geniet dan ook elk moment van deze veelbewogen dag. Er wordt veel gedeeld, er wordt gelachen en er is ontroering. We kijken terug, we lopen nog een stukje met elkaar mee, we kijken samen vooruit, en hup ja, we oogsten dan maar wat we zelf gezaaid hebben. We zijn gegroeid, we staan dichter bij elkaar, we zijn sterker geworden en nu, juist op het moment dat we alles weer worden verondersteld los te laten zijn we misschien wel op ons sterkst. Ik heb het niet eerder zo sterk gevoeld. Er zijn mooie woorden en wijze woorden. We geven ze aan elkaar en ontvangen ze met open armen. We gaan successen vieren en we gaan meer tijd nemen. Er komt een terugkomdag en we gaan elkaar nog zien. Maar eerst vandaag. Eerst nog deze dag met elkaar. Samen luisteren naar de lovende woorden van nog hogere leiders. Wat kan een dag toch mooi staan. We krijgen een certificaat en maken er zelf een handgeschreven exemplaar bij. We gaan samen eten en vieren, want dat hadden we immers bedacht. We praten na en we dwarrelen langzaam uit elkaar. We zoeken de tram of lopen een stukje, waar staat de fiets en waar staat mijn auto? Ik rij terug en kan de radio bijna nog niet verdragen. Eerst moet het allemaal nog een beetje zakken.

Thuisgekomen kijkt Tommy wat lodderig op. Hij is te lang alleen geweest en miauwt klaaglijk. Ik vul zijn bakje bij en dan is het al weer goed. Ik verschoon het konijnenhok en zet het huisvuil buiten. Dat soort werk zou mij meer moeten laten aarden, ik zou er van kunnen genieten, maar ik doe het gelaten, de dag zweeft nog te veel in mijn hoofd. Ik wil nog wel een laatste dag, maar dat zit er helaas niet in. Er is geen herhaling. Dankjewel Amsterdam. Morgen is nieuw.
Ate Vegter 19 decmeber 2017
www.atevegter.wordpress.com

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s