886 De laatste dag

Laatste dagen zijn er niet zoveel. Je moet eerst ergens mee beginnen, voordat je ermee kunt eindigen. En begin maar eens iets. Ik praat er gemakkelijker over dan dat ik het doe, maar af en toe is het raak en dan rolt er weer een prachtige opleiding van de gemeente Amsterdam voorbij: Leiderschap voor 1 Amsterdam en terwijl iedereen om mij heen steen en been klaagt dat hij nu al geen tijd heeft en dat dit er dan ook nog bij komt stel ik blijmoedig vast dat ik mij al aangemeld heb en dat ik alle tijd van de wereld heb.

Sterker nog, ik heb naar mate ik ouder wordt steeds meer het gevoel dat tijd het enige is wat ik heb. En dat alles er is zolang ik er nog ben. Ik begin eraan en ziedaar de eerste dag. Het is een mooi begin op die snijzaal van het voormalig Pathologisch Laboratorium en waar kunnen we onszelf beter ontleden dan hier? We kunnen nu niet meer schuilen en worden uitgenodigd de leiding te nemen. En zo doen we de hele tiendaagse veldtocht door Amsterdam en bezoeken tal van lokaties, waarvan ik zeker weet dat ik er zonder opleiding niet zomaar binnenkom. En er zijn ook genoeg plekken waarvan ik blij ben dat ik ze gezien heb, maar waarnaar ik geen enkel verlangen koester zoals die glaspartij naast Hanneke’s Boom, waar we een prachtig uitzicht hebben over het IJ maar geen kofiie, ondanks dat er honderd man personeel rondloopt. En dan die prachtige commandantenkamer, een militairistisch fort midden in pacifistisch Amsterdam, om over het strand van Blijburg maar niet te spreken, wat hebben we daar geleerd te sturen, letterlijk, met grote vliegers en harde wind. Het was heerlijk om dat samen te doen. En zo zijn er in zo’n jaar veel hoogtepunten en ook ontroerende momenten, wat niet per se dieptepunten zijn. Ik ga ze niet allemaal langs, er lopen al genoeg gidsen rond in het leven en iedereen moet zijn eigen weg maar vinden en zo zijn we dan bij de laatste dag.

Een rommelige dag en een heerlijke dag. Met spannende momenten en ook grote opluchting en ontlading voor sommigen, dat het nu eindelijk is afgelopen, maar ik zal het missen, dat gevoel dat zo mooi door de foto geïllusteerd wordt, dat je in het donker zit, maar weet dat je door de gesproken woorden in het licht staat. Ik kan het ook niet helpen. Ik zit nu eenmaal graag in de klas. Hadden mijn leraren vroeger dat maar geweten, dan hadden ze nooit geschreven Ate is veel te lui en te slordig. Dan hadden ze gezegd, Ate houdt niet van het donker, maar wil vol in het licht. Geef hem in godsnaam de ruimte.

 

Ate Vegter, 20 december 2017
www.atevegter.wordpress.com

1 Comment

  1. Had deze nog niet gelezen; mooie gedachtengangen om door te zwalken, en zo tot een mooi eind te komen.
    Felicitaties nogmaals met het goede eindresultaat Ate! Ik mis m’n collega’s wel – we hadden goede tijden samen.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s