890 En zo dit is kerstmis, en wat heb je gedaan?

Ze had al drie keer haar ogen dicht gedaan en weer open en geroepen: ‘Kerstmis!’, maar ja, zo werkt dat niet. We moesten er echt nog een nachtje over slapen. Het was wonderlijk om te zien hoe diep ze sliep vannacht en hoe wakker ze vanmorgen zou zijn bij de gedachte dat het nu toch echt kerst was en, nog veel belangrijker, dat ze nu de cadeautjes mocht uitpakken die ze gisteravond zo zorgvuldig onder de boom had neergezet.

De afspraak was dat ze ons om acht uur mocht wakker maken en ze hield het keurig vol tot zeven uur toen de eerste vraag naar de tijd kwam. Om tien voor acht meldde ze zich weer en toen ben ik met haar naar beneden geslopen. Mamma kwam even later ook op de geur van vers gezette koffie af en Spotify had een mooie playlist Kerst bij de Boom samengesteld. Wij werden verrast door alle liedjes die we de afgelopen dagen op diverse plaatsen ook met het Binnendijk Kerstkoor hadden gezongen, want ook wanneer je niet gelooft kun je heel goed zingen heb ik tot mijn persoonlijke genoegen ontdekt, maar het ging mij toch te ver om het nu allemaal weer mee te zingen en eerlijk gezegd zat niemand daar op te wachten, bovendien zou het ook heel erg afleiden, want Sofieke was al begonnen met de eerste cadeautjes voor Micky, Stevie en Tommy uit te pakken. De Kerstman lijkt dan misschien op een lichtelijk dementerende oude man met een baard, hij vliegt met zijn rendieren toch maar mooi door de lucht op een voor ons onbekende energie, wat wij met al onze moderniteiten nog nooit voor elkaar hebben gekregen en hij had in die arreslee dus niet alleen pakjes voor ons, maar ook voor de door ons zo geliefde huisdieren.

Het ging uiteindelijk allemaal om de toch wat grotere pakketten met Playmobil en Koehandel en Disney en al die andere dure namen, maar het materiële mag natuurlijk niet wijken voor het ideële, al speet het mij wel dat er geen gedichten bij zaten, maar op literaire aspiraties heb ik de Kerstman nog nooit weten te betrappen en elke keer wanneer ik zelf een gedicht probeerde in te zetten, berispte hij mij onmiddellijk met zijn ‘Ho! Ho! Ho!’ waardoor de poëtische lust je wel vergaat.

Maar niet getreurd, uiteindelijk was het onder de boom weer keurig netjes en opgeruimd. Tommy likte zijn pootjes, Laura had eindelijk haar horloge en ik mijn kerstoverhemd en Sofieke, ach, die hebben we de hele ochtend niet meer gehoord, zo zoet was zij aan het spelen.

Ate Vegter, 25 december 2017
http://www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s