902 Mijn moeders recept

Vandaag gaan we appeltaart bakken. Nee, we gaan het huis niet verkopen, maar het is vakantie en ik vind het leuk om samen met Piep iets te doen en vandaag is dat appeltaart geworden. We zouden eigenlijk gisteren gaan bakken, maar toen ging Piep zwemmen en slijm maken en dat is weer een heel ander verhaal. Ik vind het leuk om samen met haar iets te doen, maar Piep wil dat Dassie ook meedoet en dat we het met z’n drieën doen, maar dan doen zij het samen en wanneer wij het samen doen, doen wij het samen, dus ik vind dat niet goed. Dat geeft een enorm gelazer, waar ik ook niet op uit ben, dus ik geef toe en nu doen we het met z’n drieën, denk ik. Uiteindelijk loopt het allemaal anders en dat is precies het punt. Opvoeden is jezelf overbodig maken, zegt Jean Piaget. Dat is gemakkelijk gezegd, als je geen kinderen hebt. Wanneer ik iets wil zijn, streng of soepel, dan gaat het mis. Het beste is niets te willen en intuïtief te volgen wat in mij opkomt. Dan gaat het goed.

Vandaag gaan we appeltaart bakken. Het is de laatste dag van de vakantie en dan krijg je dat. In de oertijd help ik mijn moeder al met appeltaart bakken. Het begint ermee dat ik de appels schil en het zelfrijzend bakmeel zeef. Later mag ik ook de reepjes ter versiering snijden en er op doen en opeens is mijn moeder uit de keuken verdwenen en bak ik de taart. Mijn moeder heeft een paar baksels op haar repertoire. Van heel vroeger herinner ik mij nog de tulband met krenten en rozijnen, die heerlijk ruikt en smaakt, maar in later jaren nooit meer terugkomt. In de middentijd is het appeltaart, cake en koekjes. Appeltaart kan ze het beste en die mislukt ook bijna nooit. Het vettige, oranjebruine kookboek valt als vanzelf open bij Appeltaart. In de marge heeft mijn moeder in haar karakteristieke handschrift de hoeveelheden veranderhalfd. We gebruiken de grootste springvorm. De cake is ook heel lekker. Mijn moeders cake heeft een zekere stevigheid en is ook altijd aan de donkere kant. De cake die mijn tante Fie bakt is eindeloos veel luchtiger, vanillegeel en roomboterzacht als tante Fie zelf, maar niet altijd beschikbaar. De cake van mijn moeder heeft echt een bite. Cake met karakter. De koekjes vind ik het leukst om te doen. Dan mag ik eindeloos balletjes draaien en die in keurige rijtjes op de bakplaat leggen, maar wel zo dat ze tijdens het bakken niet met elkaar gaan kletsen. Ik laat ze echter wel eens aanbranden en mijn moeder is niet bepaald iemand die iets weggooit.

Later, wanneer mijn moeder wat ouder geworden is, ontwikkelt zij een nieuwe specialiteit, de kokoskoek, die tot ver buiten de kerkelijke grenzen beroemd wordt en die zij ook vaak meeneemt als relatiegeschenk bij haar bezoekjes aan de kinderen. Hij smaakt uitstekend en nog steeds voel ik onmiddellijk mijn moeder, wanneer ik kokosbrood ruik. Daar heeft het geheugen wel een neus voor.

Ate Vegter, 5 januari 2017
http://www.atevegter.wordpress.com

1 Comment

  1. Mooi verhaal Ate – van die kokoskoek kan ik me weinig herinneren.
    Maar appeltaart hou jij met je bakkunst en je schrijftalent in ere! Ik lust nog wel een stukje.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s