905 Een nieuw avontuur van Tommy Tom

De zondag begint met een half uurtje trainen op klassieke muziek. Dat kan tussen acht en negen uur. Je moet wel op tijd zijn, want om negen uur is het afgelopen en kun je verrast worden door de stampende ritmes van Radio 538. Soms heb je geluk en draaien ze aangename ouwe-lullenmuziek uit de jaren zestig of zeventig. Een beetje onderhandelen helpt wel en als je op de crosstrainer vlak bij het raam staat kun je de muziek op de Sonos vlak boven je hoofd ook nog iets harder of zachter zetten, maar dat moet je niet verder vertellen.

Na het sporten douchen, aankleden, koffie en de rest van de krant. Dan komt om tien uur de meneer die eerst wel, dan weer niet en nu toch Sofiekes fiets wil kopen. Hij aarzelt nog steeds en ik vind het interessant om het zo eens aan te zien, al kost het wel wat tijd. Zijn zoontje van vier heeft wel een aartje naar zijn vaartje want die wil de fiets wanneer de koop eindelijk gesloten is toch nog uitproberen. Gelukkig grijpt de vader nu in en zijn ze even later met fiets en al uit ons leven verdwenen. Dan gaan we aan de slag in de tuin. Het is roetkoud, maar het moet af. Laura heeft inmiddels het grasveld bedekt met verdorde takken en mijn taak is om alles in vuilniszakken te proppen zodat het weg kan. Tommy is met ons mee en speelt in de tuin met de gevallen bladeren. Dan springt hij het hekje over naar de buren. Even later zie ik hem al niet meer. We maken ons werk af en gaan in de middag naar binnen, een spelletje doen met Ruth en Kees, die zijn gekomen omdat Sofieke zich verveelt. Zelf speelt ze niet mee, maar goed, het helpt toch en het is gezellig. Tommy is nog niet terug. Om vier uur is de Nieuwjaarsborrel van de Pitto-buurtvereniging. Daar staan we wat onrustig het glas te heffen, maken een praatje, maar denken maar aan één ding. Bij thuiskomst is hij er nog niet. Buurman Jaap belt om ons gerust te stellen. Hij heeft ons horen roepen en Tommy zien spelen bij de kerk. Hoe kan het ook anders op zondag. We duiken de tuin in en roepen in het donker. Hij komt niet. We gaan eten met en lopen om de beurt even naar buiten. De buurt is inmiddels gealarmeerd.

Na het eten besluit ik even een rondje met de auto te rijden, zodat ik de tuinen kan overzien. Ik rijd naar achteren het bruggetje op. Ik draai richting onze tuin en zie Tommy op de steiger zitten. Ik bel direct naar huis en voel me even in Flikken Monnickendam: ‘Hij zit op de steiger! Nu!’ Even later zie ik in de verte Laura naar buiten komen. Ze loopt naar achteren. Zodra Tommy haar in de gaten heeft duikt hij onder de boot: ‘Hij zit onder de boot!’ Die blijkt zwaar om in je eentje op te tillen en ik rij weer naar huis. De buren zijn ook op al op speurtocht met kater Bob als Agent 327. Ik meld ze de goede afloop en we lopen naar huis waar we samen koffie drinken. Sofieke heeft Tommy onder boot vandaan gehaald en iedereen plengt tranen van geluk. We slapen heerlijk.

Ate Vegter, 8 januari 2018
www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s