906 Te laat en vroeger

Ik ben mooi op tijd. Zo mooi op tijd dat ik er middenin val. Alle kinderen zijn nog aan het slijmmaken, rennen of twisteren, niet te verwarren met twisten, wat wij vroeger deden, en het kost even voor ik Piep uit het slijm kan losweken. Uiteindelijk gaat ze mee en vertelt uitgebreid en met de nodige karakteristieke zorgeloosheid over haar boekbespreking waar ze een acht voor kreeg.

Ik ben trots en dat zeg ik. Ik bedenk ondertussen ook of ik nog even langs Edam zal rijden, waar onze camping is ondergelopen, maar ik ben te moe en het water zal wel gezakt zijn. Thuis val ik een beetje weg voor de TV, terwijl Piep een nieuw luchtig toetje ontwerpt met Smarties, kauwgom, Maoam en Bros. Een nieuw recept noemt ze het zelf en dat is het zeker. Terwijl ik kijk naar Tijd voor Max bereid ik mij voor op het Journaal.

Dan licht mijn iPhone op: Bevestiging afspraak inbody meting, Beste Ate… o mijn god, ik moet naar de sportschool! Zes uur. Het is zes uur! Ik ren naar boven en pak mijn tas. Geef Piep duidelijke instructies:
‘Mama komt zo thuis. Ik ben even naar de sportschool. Ik moet wegen!’
‘Kom je gauw terug?’
‘Liefje, zo snel als mijn gewicht het toelaat. Tot zo! Dag!’
En weg ben ik, op de fiets naar de Haringburgwal. Ik ben laat en gehaast en dan, ter hoogte van de slijter, loopt mijn ketting eraf. Grrmph!

Buiten adem kom ik binnen. Lisette stelt mij gerust dat ze alle tijd heeft en dat ik me niet hoef te haasten. Ik kleed mij om en weeg en meet. Alles naar tevredenheid. Ik doe een rondje Milon. Eén rondje want ik kan het niet opbrengen om nog een tweede keer deze martelgang te volbrengen. Ik ben te moe. Ik kleed mij weer om en ga naar buiten. Ik probeer de ketting erom te leggen, maar loop uiteindelijk naar huis. Dan realiseer ik mij dat ik loopafstanden binnen Monnickendam vaak vergelijk met lopen vroeger in Rotterdam. Van huis naar de sportschool is ongeveer net zo lang als de hele singel, een afstand die ik vaak gelopen heb op weg naar de tram en die ik ook een keer gelopen heb als achtjarige met de fiets aan de hand omdat mijn band geklapt was. We doen een wedstrijdje, mijn broer en ik, en ik ben aan de beurt en ik fiets heel hard en ik hoor een vreemd geratel. Ik stop, nieuwsgierig naar de oorzaak van het geluid. Er steekt een dikke spijker uit mijn band die al ronddraaiend ratelt. Ik trek hem er zo uit. Pffsst! Nu is mijn band plat. Zelden heb ik zo lang spijt van iets gehad.

Thuisgekomen leg ik de ketting er weer om. Ook de fiets op de kop met zijn kettingspanners en open kettingkast doet mij aan vroeger denken, aan mijn vader, die in de huiskamer onze banden plakt. Doosje Simson, bandenlichters, teiltje water. Sakkerloot.

Ate Vegter, 9 januari 2017
www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s