911 Zaterdagavond en zondagmorgen

Bedrituelen veranderen soms zonder dat je er vat op hebt. Je staat erbij en je kijkt ernaar. Lief brengt onze dochter naar boven en gaat tandenpoetsen. Ze komt naar beneden en dan ben ik aan de beurt om voor te lezen. Ik ga op de rand van het bed zitten en we kletsen. Ik stop haar in en we maken nog een praatje. Dan sta ik op.
‘Lees je niet voor?’
‘Nee, dat wilde je niet meer. Slaap lekker, schatje.’
‘Wil je mama roepen?’

‘Doe ik.’ Ik geef haar een kus op het voorhoofd en ga naar beneden. Lief gaat naar boven en leest voor terwijl ik Wie is de Mol op scherp zet. Even later komt ze naar beneden en gaan we samen kijken. Dan roept Piep. Ik ga naar boven. Ze is al uit bed en halverwege de trap, waar ze me influistert: ‘Mama mag het niet horen maar zullen we morgen samen ontbijt op tafel klaarzetten? Dan zien we elkaar ook wat vaker.’ ‘Dat is goed. Nu gauw naar bed.’ Ik loop naar beneden terwijl haar laatste zin in mijn hoofd blijft hangen. We kijken naar De Mol en ik constateer met grote verbazing dat er iemand uitstapt wegens heimwee. Onvoorstelbaar, maar het bestaat dus echt.

Wij gaan ook slapen en worden gelukkig ook weer wakker. Piep en ik zetten het ontbijt klaar en daarna ga ik naar de sportschool. Zondagmorgen van acht tot negen is het altijd heerlijk rustig trainen op klassieke muziek. Ik heb niet zoveel zin meer de laatste tijd, maar de muziek sleept mij er vaak doorheen en anders de enthousiaste medewerkers wel. Ze zijn altijd vriendelijk en hulpvaardig. Maar vandaag is het verre van rustig. Om negen uur is er tegenwoordig boven een klasje gepland en dat betekent dat het vanaf kwart voor negen volstroomt met een stuk of tien enthousiast kwetterende vrouwen die aan tafel gaan zitten alsof het café is. Ik heb er al eens iets van gezegd, maar je voelt je onmiddellijk een ouwe zeurende man. Dat ben ik ook en bevalt eigenlijk heel goed, maar het helpt dus niks.

Ik probeer het allemaal niet meer te begrijpen, want het is te onbegrijpelijk. Zo heeft het geen zin om klassieke muziek te draaien. Het enige is om klokslag acht uur te beginnen, zodat je klaar bent voordat de Filistijnen komen. In de auto wil Piep ook steeds vaker 538 op hebben. Zo wordt het leven steeds onrustiger en verglijdt de kalmte in de zee. Het is duidelijk eb.

Ate Vegter, 11 januari 2017 daar is ie weer ik bedoel 14 januari 2018 natuurlijk
http://www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s