917 Blokkendoos

Het probleem met vroeger is dat je er steeds meer van krijgt. Er gaat geen dag voorbij of er komt weer wat bij. Waar laat je dat allemaal? Gelukkig kan mijn lief heel goed opruimen en doen wij van alles weg, dus in huis zie je er niet veel van, maar in je hoofd wordt het een bende als je dat niet een beetje ordent af en toen, af en toe.

Gelukkig gaat dat voor een groot deel vanzelf, ik zou me anders ook geen raad weten. Maar hoe doe je dat verder? Je kunt het niet naar de gemeentewerf brengen, daar zien ze je al aankomen. En dan komen er af en toe ook nog beelden voorbij waarvan je zeker weet dat je ze eerder gezien hebt zonder dat het een déjà vu is, want bij een déjà vu is het precies andersom. Zo hebben wij een familiepagina op Facebook en daar komt vroeger ook in ruime mate voorbij. Mijn nichtje bijvoorbeeld plaatste onlangs een foto van onze oude blokkendoos, met de vraag wie van de Vegter-kinderen deze doos herkende en wie hem zou willen bewaren. Ja, dan schiet er wel een hoofdstuk open. Hoe vaak heb ik niet met die blokken in alle mogelijke houdingen op de grond gelegen om weer een nieuw aquaduct onder de tafel te bouwen. Hoeveel verschillende huisjes en bruggetjes kun je bouwen van zeg 60 blokken. Eindeloos speelden wij ermee. Wij, want even later meldde mijn broer zich ook. We hadden er nog samen mee gespeeld, maar daar wist ik weinig meer van. Wel weet ik dat de doos jarenlang meeging en dat daarna een hele batterij nichtjes en neefjes ermee gespeeld heeft. Je kunt je dat nu bijna niet meer indenken. Onze dochter heeft in haar eentje meer speelgoed dan de drie voorgaande generaties samen. Daar kan zij niks aan doen. We doen dat allemaal zelf. Het is de tijd, mevrouw.

In ieder geval vind ik het wel verbijsterend dat je zoiets nog weet. Natuurlijk, zul je zeggen, weet je dat nog. Die oeroude beelden heeft iedereen. Dat begrijp ik wel, maar het betekent dat er al die jaren toch een paar duizend hersencellen bezig zijn om die blokkendoos een beetje fatsoenlijk in beeld te houden. En dat ze ook nog precies op het juiste moment wakker worden. Dat vind ik wel wonderbaarlijk, zeker omdat je naarmate je ouder wordt steeds meer momenten ervaart waarop je denkt dat de heleboel in slaap gedonderd is, maar dat is weer een ander verhaal.

Ate Vegter, 20 januari 2017
http://www.atevegter.wordpress.com

1 Comment

  1. Mooi beschreven Ate; wonderbaarlijk is het zeker, maar ja, zo zijn we gemaakt.
    Wel verbijsterend dat die beelden (van straten en bruggen bouwen op een kleedje) van de Zwolseweg door een nieuw beeld ‘wakker’ worden.
    Doe ze niet weg please (de blokken).

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s