931 Televisie

Vroeger keken we op woensdagmiddag naar Pipo de Clown en Mama Loe en de Verrekijker en Okkie Trooy en dat was het dan wel zo’n beetje. Later komt daar Flip de Tovenaarsleerling bij en Floris en Q en Q, maar dat is al na mijn tijd. En dan, in de tijd dat ik geen kind meer ben en geen kind nog heb, ontwikkelen zich Sesamstraat, het Jeugdjournaal en Klokhuis, allemaal programma’s waar ik als volwassene graag naar kijk, die verantwoord zijn en die allemaal, behalve meneer Aart, mooie dingen proberen uit te stralen voor de kinderen.

Dat blijft heel lang goed gaan, totdat, en ik kan me niet onttrekken aan de indruk dat het een met het ander te maken heeft, de functie van netmanager ontwikkeld wordt. Dat is een soort eindredacteur zonder kinderen die erover gaat. Niet dat ik iets heb tegen mensen zonder kinderen, want die heb ik ik ook heel lang niet gehad en ik ben die tijd zonder al te veel kleerscheuren doorgekomen, maar toch. In ieder geval is vanaf dat moment geen kinderprogramma meer te vinden. Alles moet op een ander tijdstip, voor het eten, na het eten, onder het eten, en het moet altijd op een andere zender dan waar het zit en als je pech hebt moet het naar internet, waar je kunt kijken wanneer je wil, want dat is de trend. Goed. Tot zover allemaal weliswaar onbegrijpelijk, maar overzichtelijk en dan komt Nickelodeon er aan met stevig nagesynchroniseerde Amerikaanse schreeuwseries en alsof het nog niet genoeg is ontdekt Piep ook Netflix, waar alles op te zien is. Dus wanneer ik nu geschreeuw hoor en denk dat ze weer naar Nickelodeon kijkt, wat ik liever niet heb, dan is het al Netflix en zo blijf je als ouder steeds achter de feiten aanhollen, of je je nu bijschoolt via de Luizenmoeder of niet, het helpt allemaal niks. Ook vanmorgen hoor ik weer een meisje echt ongenadig schreeuwen en ik wil net ingrijpen, maar ik bedenk, laat ik even vragen hoe het zit en dan zie ik dat dat schreeuwende typetje een man met een baard is die óf nageynchroniseerd wordt door een vrouw óf transgender is, want die vliegen tegenwoordig ook om je oren alsof het niks is.

Het blijkt dus te gaan om Maggie en Bianca, een keurige serie met een verhaal over twee meisjes in de modewereld, waarvan de een de mode volgt en de ander zichzelf is met alle gevolgen van dien. Ze treden ook op en zijn zusjes zonder het zelf te weten, om het maar even kort samen te vatten. In ieder geval ben ik na een halve blik op het bescherm er al van overtuigd dat het wel oké is, zeker als Piep er zo’n gestructureerd verhaaltje over kan vertellen en dan ga ik maar naar beneden, koffie zetten.

Ate Vegter, 3 februari 2018
www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s