938 192 goed idee, luister mee naar Veronica!

Op 31 augustus 1974 stoppen de uitzendingen van Radio Veronica. Nooit meer de nationale zaterdagmiddaggebeurtenis, de Veronica Top 40, de notering met stip, de Alarmschijf, Nooit meer Suhandi, of Gerard de Vries of Koffietijd met Tineke. Nooit meer de Rob Out Show van vier tot zes en nooit meer om zes uur de Jukebox met Joost den Draaijer: Voor vrij, achter vrij en dan pas inhalen!

Nooit meer Dulco beha’s en step-ins (Dulco houdt uw figuur jong!), nooit meer Berdi nappa en suède kleding, nooit meer Bij Televerzen kopen is veilig kopen, nooit meer Leef met plezier, rook met plezier, Pall Mall Export! Nooit meer Samsom, een leeuw van een shag! Of Drum, hele beste halve zware! Afijn, nooit meer jong zijn en nooit meer muziek. Ik ben 21 jaar en opeens is alles voorbij. In een pennestreek weggevaagd door Harry van Doorn, de minister zonder cultuur. Het is een zwarte zaterdagmiddag en iedereen zit aan de radio gekluisterd, luisterend naar de door tranen gebroken stem van Rob Out die het laatste uur van Veronica met een tikkende wekker volpraat en en passant het besluit Veronica op te hangen tot op het bot fileert. Ik ben die middag aan het werk, nou ja, echt gewerkt heb ik eigenliijk nooit, maar die middag zit ik dan toevallig achter de balie van Bejaardencentrum Borgsate in Rotterdam Schiebroek, waar ik twee keer in de week dienst heb als receptionist, zodat ik plaatjes kan kopen die op de radio door Lex Harding en al die anderen worden gedraaid. Het is een tijd waarin ik precies weet wat er in de Top 40 staat en ook welke nummers eraan komen via de Tipparade. Ik weet nu nog dat Waterloo Sunset van de Kinks binnenkomt op 4, wat een enorme teleurstelling is, want iedereen denkt dat ze wel met stip op 1 zullen binnenkomen. Dat zijn de zorgen waar wij als jongeren mee worstelen en tijdens het huiswerk maken luisteren we gretig naar de meeuwen die rond het Veronicaschip de Norderney cirkelen, ook al weten we wel dat alles behalve het nieuws in Hilversum wordt opgenomen en op band naar het schip wordt gebracht.

Het is een tijd van ongekende nostalgie, waar de nostalgie als het ware gemaakt wordt waar je bij staat. Een nummer van drie jaar geleden is al een gouwe ouwe en daar krijg je er natuurlijk steeds meer van, zodat op den duur je hele hoofd vol zit met sentimentele liedjes van vroeger. Ik lees net een stukje in de Volkskrant over de geschiedenis van de Nederlandse popcultuur en dan komt dat allemaal voorbij. Nadat ik in 1977 vier maanden in Israël in de kibboets verblijf, ben ik het gevoel van de Top 40, die inmiddels elders wordt uitgezonden, helemaal kwijt. Dat is daarna nooit meer teruggekomen.

Ate Vegter, 10 februari 2018
www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s