941 Hoe lang nog?

Of je nou op de sportschool zit of niet, aan het werk bent of op school zit of niet, of je nu zestig, zeventig of tachtig bent, of een stuk jonger of ouder, ja dan zeker bekruipt je soms de vraag, hoe lang nog? Hoe lang is vier minuten lopen op de crosstrainer? Hoe lang moet ik nog als er 2,36 minutes op de teller staat en wannneer is het eindelijk allemaal een keer afgelopen en mag ik weer naar huis. Je verlangt heftig naar de laatste rode vijf seconden en dan opeens is alles voorbij.

Er lijkt geen einde aan te komen wanneer je pas begonnen bent, zowel met sporten als met leven en wat zou je je ook druk maken over het einde wanneer je nog je handen vol hebt aan het begin, maar de sportschool is een goede leerschool want in het begin van de eerste ronde lijkt het allemaal nog eindeloos maar tegen het einde van de tweede ronde (we doen twee rondjes) lijkt de tijd voorbij te zijn gevlogen en zo gaat het altijd. En wat dan? Wat gaan we na het sporten doen? Ik herinner mij nog mijn moeder die voor de spiegel staat haar haar te kammen. Ze heeft heel lang, dun haar dat eindeloos gekamd moet worden voordat ze het uiteindelijk in een knot om een kunstmatige bol heen op haar hoofd vastspeldt.

Zo heb ik eigenlijk twee moeders, een buitenmoeder die iedereen kent en een thuismoeder die ik alleen zie en die haar haar altijd zo opsteekt dat niemand ziet wat haar het meest karakteriseert en die dan tijdens het kammen plotseling verzucht: ‘O, de tijd vliegt toch zo. Ik kan me niet voorstellen dat ik nu al weer over de vijftig ben.’ Ik kan me dat ook niet voorstellen want ik vind dat onvoorstelbaar oud. Ik weet alleen dat ik ooit eeuwen van hier in het jaar 2000 47 zal worden, maar dan ben ik al lang en breed een middelbare man en daarachter zie ik niets dan een diepe afgrond met laaghangende mist daarboven. ‘Ja,’ zegt mijn moeder dan, ‘denk er goed aan, jongen, wanneer je ouder wordt gaat de tijd steeds sneller. Hij vliegt voorbij!’ En ze zucht nog eens diep. Dat is dan mooi geregeld, denk ik. Had beter andersom kunnen zijn, dat school een beetje opschiet en dat het daarna allemaal lekker langzaam gaat, maar echt helemaal nooit heeft iemand dat idee een beetje serieus opgepakt.

Het schijnt allemaal met het geheugen te maken te hebben en met de omstandigheid dat naarmate je ouder wordt er als vanzelf meer herhaling en minder nieuw in het leven zit. Ga voor de aardigheid maar eens verhuizen of scheiden, dan merk je wel dat de snelheid er meteen behoorlijk uit is. In ieder geval heb je er allemaal niks aan. We zijn oud en we worden trager en de tijd gaat sneller en het is dan ook geen wonder dat hij ons inhaalt, maar de vraag blijft wel de eeuwige vraag die de mens zich al sinds mensenheugenis stelt: Hoe lang nog? En wat dan?

 

Ate Vegter, 12 februari 2018
www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s