945 Naar de rechtbank

Even ben ik voor mijn werk naar de rechtbank. Ik ga samen met een collega en er gaan een paar stagiaires mee, zodat we met een heel clubje zijn. De rechtbank in Amsterdam ken je misschien niet en dat kun je beter zo houden, maar voor ons is het toch een aangename middag.

We hebben twee zittingen, waarvan een voudig en de ander behoorlijk ingewikkeld. ‘Technisch’, noemt de rechter dat een paar keer, valt mij op. De rechter is een jonge vrouw met een heel vriendelijke blik. Ze glimlacht bijna voortdurend en maakt kleine knikjes in het oogcontact. Ze doet dat naar beide partijen, zodat je van partijdigheid niet kunt spreken. Door de prachtige, breeduitlopende tafel in deze Van Namenzaal krijgen haar woorden nog extra gewicht. Ze neemt uitgebreid de tijd om te spreken en iedereen aan het woord te laten. De sfeer ademt een ruime rust.Van tijd tot tijd schikt ze haar prachtige, lange donkere haar van de ene naar de ander kant. Het lijkt ijdelheid maar is meer een overslagbeweging om goed te kunnen luisteren. Het ziet eruit alsof wij foto’s van haar nemen, maar dat mag niet zoals je weet.

Over de zaken kan ik inhoudelijk niets zeggen, maar toch wel dat ze direct mondeling uitspraak doet in de ene zaak en in de andere zaak over zes weken uitspraak zal doen. Daar moet ze eerst even over nadenken vanwege de verschillende lagen waarop beslissingen moeten worden genomen. Voor de mondelinge uitspraak vraagt ze ons allemaal even naar buiten te gaan, waarvoor ze ons nadien ook heel vriendelijk bedankt. Ook tussen de twee zaken in worden wij verzocht op de gang te wachten. Dit biedt ons de gelegenheid om een en ander met elkaar te bespreken en kennis te maken met een bijzonder fenomen van de Amsterdamse rechtbank, de rechtbankmeneer. De rechtbankmeneer stelt zich keurig voor als Maarten van der Tas, waarbij hij met zijn rechterhand op zijn tas slaat, die hij altijd bij zich heeft. Hij komt al zo’n 37 jaar elke dag op de rechtbank alsof het zijn thuis is en heeft al duizenden rechtzaken bijgewoond. Hij kent alle rechters, advocaten, bodes en griffiers en weet meer van de rechtsgang dan jij en ik samen. En iedereen kent hem. Zo snel als hij komt, zo snel is hij ook weer verdwenen. Hij heeft nog meer te doen vandaag.

Na afloop van de tweede zaak heeft de rechter nog even tijd voor vragen en ze biedt de stagiaires hiervoor alle ruimte. Er komen helaas geen vragen en ook bij de rechter schemert de teleurstelling door haar vriendelijkheid heen. Ik moet denken aan Catch 22 waarin al beschreven staat dat je mensen die geen vragen stellen niets kunt leren, maar ik houd mijn mond. We nemen afscheid van de rechter en van elkaar. Het is een mooie middag geweest, maar wanneer je geen Maarten van der Tas heet is het maar beter hier weg te blijven.

Ate Vegter, 16 februari 2018
www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s