960 Wankelen in de winter

Woensdag ben ik even op de zuidelijke IJszee geweest. Het is roetkoud en al het water zit vastgevroren. Je kunt er op lopen, maar het is geen mooie ijsvloer, voor de ijszeilers misschien, maar voor eenvoudige wandelaars is het niet te doen, laat staan voor schaatsers. En dan heb ik het alleen nog maar over het ijs. Het is ook nog razend koud. Ik heb het niet vaak zo koud meegemaakt de afgelopen jaren.

Door de wind kom je daar in contact met dat prachtige meteorologenwoord gevoelstemperatuur. Het voelt zeker als min zestien. Er zullen deze dagen wel meer records sneuvelen. Het is nog maar zelden zo koud geweest op 3 maart. Heb ik nog niet meegemaakt. Ik hou me zonder gevoelens even bij de feiten op mijn strakke, gitzwarte iPhone 7: Monnickendam min 5. Nog bijzonderder is dat het morgen al weer normaal is. Dan verwachten ze plus negen. Dat is in een dag een verschil van 14 graden, zelfs voor een opgewarmd kikkerland als Nederland een heleboel.

Maar ik ben juist op het Hemmeland om de kou te proeven. Ik wankel even over het ijs en loop dan weer terug naar de auto, waarbij ik het zeven keer zo koud heb als op de heenweg. En ik neem ter plekke een besluit: Ik wil nooit een hond! Zeker niet in de winter. Hooguit een zomer retriever. Want wie kom ik daar tegen in de kou op het Hemmeland? Wel vier dik ingepakte mannen met hun hond. Wel apart verpakt natuurlijk en met vrolijk dartelende honden dus het lijkt best aardig, maar ze laten hun hond zo dicht mogelijk bij het strand uit de auto, eentje zelf met behulp van een loopplankje vanaf de kofferbak, omdat het arme beest onder normale omstandigheden waarschijnlijk vanwege hoge ouderdom al amper meer kan lopen, laat staan bij min zoveel. Er spreekt wel veel liefde en zorgzaamheid uit, maar mij krijgen ze toch niet zo gek. Voorlopig, want zeg niet wat je morgen nog niet weet.

Thuisgekomen wil ik gelijk een stukje schaatsen. Maar nu blijkt het huis zo koud geworden dat ik mijn schaatsen niet kan vinden. Overal gezocht, behalve waar ze liggen. Vandaag heb ik het dan maar even gevraagd: in de koffer in de hal. Zo moeilijk is dat niet, papa. Ik vrees dat er geen ontkomen meer aan is. Maar eerst even naar de kapper, want nu mijn baard er weer af is – het is lente – moet het haar ook terug in de George-Clooneycoup.

 

Ate Vegter, 3 maart 2018
www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s