983 Sporthal De Weyver

De zomertijd heeft het voordeel dat je onmiddellijk je bed uit mag wanneer je wakker wordt. Het is half zeven, maar eigenlijk is het al half acht wanneer Piep vraagt of ik eruit kom. Omdat het zondag is, een dag waarop we altijd vroeg opstaan om te gaan sporten op klassieke muziek, zeg ik ja en doe dat ook.

Alle klokken staan nog in de winter. Ik heb ze expres laten staan gisteren. Normaal verzet ik ze altijd ’s avonds, maar je wilt het ook wel eens anders doen. Het is vroeg en koud wanneer ik even later op de fiets stap. Ik ben de eerste man bij de Fitstudio. De muziek is prettig klassiek. Er zijn geen luide gesprekken en het leven kan bijna niet beter. Ik zou mij kunnen afvragen waarom ik dat sporten toch zo leuk vind het laatste jaar, maar ik laat de vraag rusten. Ik weet het antwoord toch ook niet.

Gelukkig heb ik nog steeds wel een bloedhekel aan sporthallen, zoals gisteren maar weer eens bleek. Toen was het zaterdag en wintertijd, een uitgelezen dag om ’s morgens vroeg op te staan en een eind te gaan rijden voor een uitwedstrijd volleybal van Piep. Ja, ze zit tegenwoordig op volleybal en het gaan nu al beter dan een paar weken geleden. Zo snel kun je progressie boeken in sport. Vandaag is er dan haar eerste officiële wedstrijd, maar de enige die daar wat nerveus voor is ben ik. Ik ben een slechte verliezer en winnen is mij helemaal niet gegeven.

We rijden in slowmotion naar Opmeer, wat ook heel begrijpelijk wordt, wanneer je daar aankomt. Ik verbaas mij er over dat er zoveel mensen zijn die op dit vroege uur hiermee hun tijd verdoen. Het kindergeschreeuw begint al buiten, maar ook binnen heeft niemand zich beziggehouden met de akoestiek. Ik laat mij de puntentelling uitleggen en snap het dan al iets beter. Piep vindt het allemaal vanzelfsprekend en geniet van elke winst. Ik heb haar nog nooit in zo korte tijd zoveel high fives zien maken. Dat is misschien waarom mensenkinderen sport leuk vinden. Het drama van verlies en de glorieuze winst.

Ik heb er niet zoveel mee en ga naar de altijd mistroostige kantine, waar een om onverklaarbare redenen uiterst vriendelijke vrouw van onbestemde leeftijd mij aan koffie helpt. Een groot verlaten plein strekt zich uit achter het glas. Gelukkig heb ik een heel grappig boek bij me. Na anderhalf hoofdstuk is de koffie op ga ik weer terug zodat het schuldgevoel als ontaarde vader niet de overhand krijgt. Nog één potje en het leed is geleden. Drie van de vijf potjes uiteindelijk gewonnen. Tijd voor McDonalds.

Ate Vegter, 25 maart 2018
www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s