989 Van oud naar jong

Het verleden is alles wat we hebben en zelfs dat niet meer. Ik schrijf het aan Sander die reageert op een stukje over mijn vader (975). Mijn vader die inmiddels in bijna al mijn herinneringen jonger is dan ik nu. Nog een paar jaar en ik zal zo oud zijn als hij toen hij stierf. Daarmee is hij mijn jongere vader, mijn broer en mijn zoon geworden.

De zoon die ik niet heb en nooit zal krijgen, komt opeens vanuit het verleden aanlopen, een vrolijke Derk Storm, zoals mijn vader vroeger genoemd werd, een jongen met streken. Zo zal mijn zoon ook zijn. Wat zijn voornaam ook is, zijn achternaam zal altijd stormachtig zijn. Ik herken mijzelf in de verhalen van mijn vader, al mocht ik willen dat ik zijn karakter en zijn goedheid had.

Zelf ben ik ongeduldig en slordig zou je kunnen zeggen, maar je kunt ook iets anders zeggen. Ik merk vaak, en misschien herken je het, dat ik word zoals jij mij noemt, of dat mijn gedrag wordt zoals jij mij noemt. Niet zoals je mij ziet. Noem je mij stom, ben ik stom en ga ik mij stom gedragen. Noem je mij lief en zorgzaam, ben ik lief en zoals alles voortdurend verandert verander ook ik door wat ik hoor en ook jij door wat je zegt. Wat je zegt dat ben je. Wat je hoort dat word je. Dat is de kracht van het woord.

Zo verandert en vernieuwt alles zich en wanneer je een zoon of dochter op de lagere school hebt dan hoor je daar in deze tijd mooie liedjes over. Dat je het licht niet in het donker moet verstoppen. Dat dat technisch niet kan, omdat het licht het donker zal verlichten laten we maar even buiten beschouwing. Je bent zelf het licht en daarmee verlicht je ook anderen. Je bent zelf de weg en net als je denkt dat de natuur het nu toch wel helemaal gehad heeft met al die kale kou, dan zie je opeens dat aan de takken knoppen zitten die zonder woorden en altijd weer op hetzelfde moment, we noemen het lente, waar was ik gebleven, open gaan.

Zo ontvouwt de lente zich uit de winter, zoals een kind de luiers ontgroeit en je een bos bloemen uit het cellofaan haalt. Zo draai je weer met het nieuwe seizoen de hoopvolle muziek van oude rockgroepen als Canned Heat: Going up the country en On the road again! Muziek die ik draai in de zomerse jaren dat ik nog jong ben en mijn vader oud.

Ate Vegter, 31 maart 2018
www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s