1021 Amsterdam Sinfonietta

Na zo’n vrije dag met boodschappen en de was ben je wel weer even toe aan iets nuttigs en zo ga ik vanavond naar het nieuwe Muziekgebouw aan ’t IJ, wat zo nieuw al niet meer is. Ik ben er met mijn werk ook wel eens geweest. Zal ik met de auto of de bus, is de vraag van de middag, samen met de vraag of ik binnen of buiten zal leven. Buiten wordt het steeds mooier en warmer en dan verliest binnen het heel gemakkelijk.

Ik kijk even in de auto hoe Tom naar de Piet Heingarage rijdt en dan is de keuze al snel gemaakt. Ik neem graag de weg van de minste weerstand en kom keurig op tijd aan in een halflege parkeergarage, wat een luxe. Ik parkeer de Volvo en loop een paar trappen op. Zoek een plekje aan het raam en wacht op mijn muziekgezelschap dat even later binnendruppelt. Jolande deelt de kaartjes uit en ik zie tot mijn genoegen dat we op de eerste rij zitten. Ik wil al heel lang naar Amsterdam Sinfonietta, omdat het op de radio altijd zo prachtig klinkt. Ik lees in het boekje dat het concert live wordt uitgezonden op Radio 4. Zit ik ook eens aan de andere kant.

We beginnen met een aria van Bach: Vergnügte Ruh, beliebte Seelenlust. Dan een stuk van Fisher voor sopraan, trompet en strijkorkest. Ik hou niet van trompet maar Gertjan Loot weet wel echte stilte te scheppen met zijn instrument. Dan Ulysses Awakes van Woolrich wat ik alleen al waardeer omdat ik ooit Ulysses heb uitgelezen, maar het slotnummer voor de pauze slaat alles. Het is prachtig: ‘Three songs’ voor sopraan en strijkers en ik kom er opeens achter dat Christianne Stotijn Engels zingt in plaats van Duits en dat ik het versta. ‘There is no time for touching you.’ Prachtig en mooi tegelijk. Na de pauze het Strijkkwintet nr. 2 van Johannes Brahms, de versie voor strijkorkest en ik moet opeens denken aan die oerzin die ik in mijn hoofd zo vaak hoor: ‘De delen zijn…’ Dit omdat ik lees dat er vier delen gespeeld gaan worden. Ik weet nu wel het verschil tussen Allegro non troppo ma con brio en Vivace ma non troppo presto.

Zo wordt het een vrolijke avond, al realiseer ik mij dat muziek niet in woorden is te vangen, maar dat geldt voor alles. Ik wil weer op pianoles en muziek máken. Ik moet denken aan die uitspraak dat het beter is zelf welke muziek dan ook te maken dan te luisteren naar de muziek van anderen. Daar ben ik het vanavond niet mee eens maar normaal wel: muziek raakt mij het meest van alle kunsten. Muziek maakt je open.

Voordat ik naar huis rij sta ik nog in een lange rij voor de betaalautomaat van de parkeergarage, waar ik heel interessante mensen heel interessante gesprekken hoor voeren, maar in de auto komt de muziek toch weer terug en als op de cruise control glijd ik weer veilig naar huis. Un poco allegretto ma non troppo.

Ate Vegter, 3 mei 2018
www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s