1027 Madame Tussaud

Het is een mooie dag en we zijn vrij. Het weer is wat minder dan gisteren, maar we zijn vrij. Er is weliswaar geen krant, waar ik me over verbaas, want zij is altijd stipt op tijd en ik kijk nog even goed of ik hem in een afwezig moment toch niet op tafel heb gelegd, wat niet zo is, maar wat geeft het, we zijn vrij.

Sinds een paar jaar volgt Piep Enzo Knol. Ik weet niet waarom, maar hij leeft precies zoals het moet en legt uit hoe dat dan gaat, net als Djamila, die bij de meisjes op nummer één staat, voor zover ik dat een beetje kan volgen.

Het is een mooie dag en ik speel wat Wordfeud en ik leg het woord ‘Synoden’, waarop ik de reactie krijg dat dat een toepasselijk woord is op deze christelijke gedenkdag. O ja, fuck! Het is Hemelvaart! Dat was ik helemaal vergeten, maar nu is het er weer en ik zit gelijk in mijn gereformeerde jongetje, dat weet wat je allemaal met Hemelvaart moet, maar  gelukkig ebt het snel weer weg. Even denk ik nog aan die Hemelvaart toen ik met de fiets tegen een lantaarnpaal aanreed en in het ziekenhuis terechtkwam, maar dan is het over.

Ik bedenk dat het nu misschien wel heel druk is bij Madame Tussaud, want dat is waar Piep heen wil om Enzo Knol te ontmoeten. Haar naam heeft een magische klank gekregen, sinds ze weet dat zijn beeltenis daar in was vereeuwigd is voor een paar jaar.

Mama is aan het schoonmaken bij ons nichtje dat aan de Levantkade een huis heeft gevonden en met zijn tweeën stappen we in de auto naar de stad. We parkeren bij de Bijenkorf en lopen over de Dam naar de oude dame. Het is er niet druk, maar omdat iedereen op de foto moet, ontstaat er toch een rij. Er is veel visueel en verbaal geweld ter begeleiding van ons bezoek en Piep is er beduusd van.

Dan opent zich de galerij der allergrootsten: Sofieke wil op de foto met Beatrix, Willem-Alexander en Máxima, E.T., Marco Borstao, Ariane Grande, Obama, Vincent van Gogh en jawel, ook Enzo Knol staat er helemaal klaar voor. Ik wil graag op de foto met Beatrix, Anthony Hopkins, Elvis en Herman Brood.

Aan het einde van onze zegetocht staat een oud vrouwtje die alle drukte gelaten aanziet. Pas veel later dringt het tot mij door dat dat Madame Tussaud zelf is. Vanuit haar beeldenmuseum scharrelen we P&C binnen, waar het zwarte kostuum dat ik gisteren in Duitsland kocht veel duurder is.

Pas veel later, eerlijk gezegd is het dan al midden in de nacht en heeft Waylon de finale al bereikt, valt het kwartje en realiseer ik mij waarom er vanmorgen geen krant was. Aha, zo werkt dat dus wanneer je wat ouder wordt. Langzaam. Leerzaam.

Ate Vegter, 11 mei 2018
www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s