1051 Stadsbank van Lening

Een tijdje geleden heb ik auditie gedaan voor mijn derde carrière. Je moet wat als je ouder wordt en het lijkt mij een mooi moment voor iets anders en het dient zich vanzelf aan, zoals met alle goede dingen in het leven.

Ik krijg een mailtje van bureau The Odd Shop of ik wil meewerken aan een campagne voor de Amsterdamse Stadsbank van Lening. Ik heb gelijk beeld en zie mijzelf de bank binnenlopen met de platenspeler met de vraag of dat nog wat oplevert. Ik hoef niet veel te zeggen, zet de boel op de balie en de rest gaat vanzelf. Het is geen Dog Day Afternoon want ik kom wat brengen, dus in mijn ijdelheid denk ik dat ik dat wel kan en ik reageer met een paar mooie foto’s erbij die Arnold van der Zee onlangs van mij geschoten heeft.

Het duurt even, zoals dat gaat in die kringen, maar op een goede dag krijg ik bericht: Ik zit erbij! Onmiddellijk slaan de zenuwen toe, maar nu is het een kwestie van doorpakken en afwachten. Ik moet mijn kledingmaten doorgeven, maar het liefst heeft Julia dat ik die outfit met dat sjaaltje en die hoed aandoe. Daar voel ik mij zelf ook senang in dus dat kan wel.

Een dag voor de afspraak krijg ik nog het verzoek of ik om kwart voor negen in plaats van kwart over negen aanwezig wil zijn. Dat is geen probleem. Ik rijd naar het industrieterrein in West waar alle straten naar Ikeameubelen vernoemd zijn, Jarmuiden, Abberdaan, Bolstoen, en parkeer bij de studio van Jaap Vliegenthart. Ik word meer dan hartelijk ontvangen en voel onmiddellijk sterallures opkomen nu iedereen weet dat ik er ben.

Ik krijg koffie en catering en wacht. Wie wacht, hij rust en doet toch zijn plicht las ik ooit bij de Sleutelkoning in de Utrechtsestraat. Ze zijn al druk bezig en ik zie hoe iemand voor de camera staat die precies doet wat Jaap zegt. Het ziet er mooi uit. Ik pak mijn telefoon en lees verder in de prachtige Napolitaanse romans van Elena Ferrante. Even later moet ik naar boven voor de make up en maak ik een praatje over alle haren die op de meest herbergzame plekken in mijn hoofd groeien. Ook mijn wenkbrauwen wordt gestyled. Dan mag ik weer naar beneden en wachten.

Ze zijn met iemand bezig die een te korte stropdas heeft, maar ze durven de strop er niet uit te halen en krijgen het niet goed. Ik sta op en loop er heen: ‘Zal hem even opnieuw strikken?’ Ik pak de das aan en strik hem om mijn eigen hals. ‘O, een mooie dubbele windsor!’ Het is een enkele, maar dat geeft niet. Die jonge gasten… De andere acteur doet de das weer om en hij komt precies tot op zijn riem, zoals het hoort. Ik ga weer zitten en wacht en lees.  Om half twaalf ben ik aan de beurt. Ik moet op een T-kruisinkje gaan staan en naar, maar niet ín de camera kijken. En ik moet wachten… Dat heb ik net drie uur geoefend dus dat gaat heel goed. Ik sta eigenlijk op de tram te wachten en kijk af en toe of-ie er al aankomt en ik loop een beetje heen en weer en als ik op mijn telefoon kijk is dat precies goed: ‘Een beetje lager die telefoon, Ate.’ Ik krijg veel aangename complimenten en duidelijke aanwijzingen: ‘Heel mooi Ate, ietsje meer opgewekt, niet te vrolijk, een kleine twinkeling in je ogen, ja mooi!’ Dat is zo onweerstaanbaar grappig dat ik gelijk twinkel.  Zo gaat het nog even door en ik wacht in alle rust terwijl zij draaien en het leven is goed. Dan is het alweer gedaan en afgelopen.

Nu lijkt dat allemaal heel gemakkelijk, maar ga d’r maar aan staan. Het is echt wel een vak. Iedereen denkt dat het vanzelf gaat, maar het is juist heel knap en moeilijk om het er zo gemakkelijk uit te laten zien. Ik vertrek met een mooi gevoel en een leuke verrassing en ik krijg nog een tip voor een castingbureau en waar zit eigenlijk de toneelschool? In Maastricht toch? Dat is ook een hele mooie plaats om te wonen en alles is er veel goedkoper dan in het westen, maar waarschijnlijk is het niet eens nodig.

Ate Vegter, 2 juni 2018
www.atevegter.wordpress.com

2 Comments

  1. Mooi verhaal Ate, en boeiend beschreven. Vraag me wel regel-matig af hoeveel er van waar is. Toch maar: felicitaties!

    Like

  2. Toevallig, maar dat kan ik niet altijd garanderen, is dit precies zo beschreven als het gegaan is. Maar echt gebeurd is geen excuus. De tekst bepaalt het verhaal

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s