1054 Schoolreisje met De Binnendijk

De vraag komt met de digitale postduif binnenvliegen en ik voel gelijk een groot ja opstijgen. Schoolreisje! Hoe lang is dat wel niet geleden! Ik kan het me niet meer herinneren. Of toch? Ja, de zandafgravingen bij Lunteren, de Bedriegertjes in Arnhem. Langzaam komen de beelden weer boven, maar nu moet ik toch even snel positief antwoorden, anders ben ik te laat.

Even later zit ik bij de selectie en krijg ik zoals dat gaat alle papieren toegestuurd. Groepsindeling, bestemming, regels, afspraken en adviezen, de hele mikmak in een berichtje. Nu is het echt. Ik slaap er drie nachten niet van en dan is het al zover. Piep vindt het heel erg leuk dat ik meega en ik ook.

Dan is de grote maandag daar. Het weer is wat onduidelijk in haar bedoelingen, een graad of twintig, wat is dat nou, is het dan lekker weer, of toch nog te fris? Zelfs mijn boerenverstand kan het dilemma korte of lange broek, want daar gaat het om, niet oplossen. Ik trek een lange broek aan en neem een korte mee in de rugzak. Op school aangekomen schiet ik de wc in om de lange voor de korte om te wisselen, want het is toch net even beter dan ik dacht.

Ook bij de leerkrachten en de mama’s en de papa’s is de tweestrijd zichtbaar. De stand is zeven-vijf, in het voordeel van de korte broek. Het wordt een prachtige dag en het is maar goed dat de kinderen hun zwemspullen hebben meegenomen.

Onze geheime bestemming is De Linnaeushof en het is bijna onbegrijpelijk dat ik daar nog niet eerder van gehoord heb. Wat een prachtige speeltuin. Al heel oud (in 1963 geopend door Godfried Bomans!) en toch heel eigentijds door de voortdurende vernieuwing. Zo veel mogelijk interactief en zo weinig mogelijk elektrisch. Veiligheid staat voorop. De kinderen amuseren zich volop met alle uitdagingen die worden aangeboden en ook ik zelf kan de verleiding bijna niet weerstaan. Dat hoeft ook niet bedenk ik wanneer ik een collega papa in de botsautootjes uit zijn dak zie gaan.

In de middag wordt er vooral gezwommen in de Oase. Ik praat wat met de andere ouders, over de brandweer, muziek en natuurlijk over de kids en dan is de dag al weer aan een ijsje toe en zoeken we iedereen bij elkaar. We hoeven bij terugkomst niet onder de banken van de bus te duiken, want de ophalende ouders zien door de zwarte ramen niets, maar dat is dan ook de enige wanklank op deze heerlijke, zonnige dag.

Ate Vegter, 5 juni 2018
http://www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s