1094 Vinyl in de Brouwerij

Wanneer ik aan vinyl denk schieten onmiddellijk al die oude platen door mijn hoofd, onder aanvoering van Led Zeppelin, The Rolling Stones en Stevie Wonder: Music in my mind, Nights in white satin, Those where the days. Het is een aangename chaos daar op de rommelzolder van die in mijn hoofd almaar doorspelende popmuziek.

Hoe heerlijk is het dan om bij Bierderij Waterland aan te komen, waar alles weer geordend staat zoals vroeger, honderd jaar geleden bij de platenwinkel, Radio Modern aan de Straatweg in Rotterdam, Hillegersberg. Ik kwam er minimaal twee keer per week, op donderdag om de Top 40 te scoren – haal een vers exemplaar bij je platenhandelaar reclameerde Joost den Draaijer – en op zaterdag om mijn met een krantenwijk – De Rotterdammer, Een Gezellige Krant! – verdiende geld te verbrassen aan singletjes van f 4,25 en elpees van 19,95 per stuk. Een van de laatste elpees die ik in die tijd kocht was Led Zeppeling III voor de ongelofelijke prijs van f 23,95. Ik wist niet dat het leven zo duur kon worden.

Opeens is dat allemaal weer terug, alsof ik teruggeflitst ben in de teletijdmachine van professor Barabas. Natuurlijk, Labmusic Recordstore in de Kerkstraat brengt al jaren mijn muzikale geheugen op orde, maar dit is toch van een geheel andere orde. Ik struin wat rond en word als altijd in verlegenheid gebracht door alle muziek die ik niet ken. Ik overwin mijn schroom en zoek naar het bekende werk. Alleen al dat eindeloos omklappen van elpees wanneer je in die bakken snuffelt brengt een aangenaam vertrouwd genot terug, waar maar weinig andere ervaringen tegenop kunnen.

Ik zie wat ik heb en wat ik allemaal niet heb. Een prachtig exemplaar van Black and Blue, op blauw vinyl geperst, waar vind je dat nog, een hele vroege live elpee van de Rolling Stones met Brian Jones er nog bij en Days of Future Past van The Moody Blues, met The day begins, Tuesday afternoon en Nights in white satin, opgenomen met The London Festival Orchestra. Ach, dagen van voorbije toekomst, hoe toepasselijk is jouw muziek.

Ik scharrel nog wat rond en loop dan Michel tegen het lijf. We gaan even zitten en maken een praatje over onze oude-mannenkwalen en werk en muziek en bij het afscheid zegt hij: ‘Geef me even je adres, dan stuur ik je mijn Stones elpees.’ Het is een feestje zo’n Vinyl in de Brouwerij beurs en het kan niet op.

Ate Vegter, 15 juli 2018
www.atevegter.wordpress.com

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s