1095 I like the mountains

Het belooft een heel muzikale dag te worden. Het begint al ’s morgens in de supermarkt, waar de gemengde noten in de aanbieding zijn en ik sla onmiddellijk mijn slag om Lief te kunnen verrassen. Dan ga ik naar Vinyl in de Brouwerij, een grootscheepse platenmarkt op het zich in angstige sloopstuiptrekkingen vernieuwende Galgeriet. De dag is mooi wanneer ik thuisgekomen de oude Moody Blues laat herleven.

In de middag is er een van die regelmatig terugkerende hoogtepunten van het jaar, ook op het versleten Galgeriet. Piep treedt op, samen met de andere pianoleerlingen van Meester Anton. Ook het opleidingsorkest van Olympia Con Brio zal een uitvoering ten beste gegeven.

De spanning in huis is in de aanloop hier naartoe nog niet te snijden, maar wel wat vetter dan gebruikelijk. Piep gaat haar optreden zeer ontspannen tegemoet, maar papa en mama maken zich wat nerveus en dringen tevergeefs aan op meer oefening, die toch de kunst moet baren. Piep gelooft het allemaal wel en wil zich niet laten dwingen, zoals het artiesten betaamt. Het leidt allemaal tot wat huiselijke schermutselingen, maar dan breekt de middag aan en geven we ons over aan de tijd die het zal leren.

Eerst maar eens de blazers en slagwerkers van OCB. Het klinkt prachtig en het is leuk om zo’n combinatievoorstelling te mogen meemaken. Dan na de pauze de pianoleerlingen. Anton heeft bij iedereen een leuke persoonlijke introductie en stelt alle leerlingen op hun gemak. Piep is als tweede aan de beurt. Ze loopt volkomen ontspannen naar de piano, terwijl ik tot twee keer toe bijna mijn iPhone uit m’n poten laat flikkeren, maar alles gaat goed.

Eerst speelt ze I like the mountains en vervolgens het Harplied, leuke composities, die ik thuis ook volop mee-oefen, om ook mijn latente ambities weer oud leven in te blazen. Ze speelt met een rust en in een perfect tempo en elke ouder zou apetrots op haar zijn, als wij het al niet waren.

Onder luid applaus gaat ze weer zitten, terwijl ik bedenk dat ze kennelijk zelf heel goed weet hoeveel oefening ze nodig heeft. Dat zeg ik later ook tegen haar. Voor nu heten een kus en een knuffel haar welkom op haar plekje. Thuisgekomen mag ze haar beloning uitpakken, de Tina agenda, die precies begint op de dag dat wij straks naar Vietnam vertrekken. Zo valt alles op haar plaats.

Ate Vegter, 16 juli 2018
www.atevegter.wordpress.com

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s