1105 Een retourtje Amsterdam

Omdat het bijna vakantie is we straks alles met openbaar vervoer gaan doen wil ik nog even proeven hoe dat hier in Nederland smaakt. De Hollandse nieuwe Noord-Zuidlijn is net geopend. We kunnen er nu nog alle nieuwigheid aan aflezen en na de vakantie is iedereen er vast zo aan gewend dat ze ons vreemd zullen aankijken wanneer we het nog over de nieuwe metrolijn hebben.

Eerst de dagelijkse zaken afhandelen, even langs de juwelier of mijn horloge al klaar is, boodschappen doen, naar de film, langs de Praxis om de oude naaimachine weg te brengen naar gered gereedschap, nog een frisse douche in de tuin en dan zijn we zover. Waar is mijn ov-chipkaart – in mijn portemonnee. En waar is die van jou – o in mama’s portemonnee. Hm. We fietsen naar de bus, amper vijf minuten, we wachten bij de bushalte nog vier, terwijl ik net in alle haast mijn fiets op slot heb gezet, wat nu achteraf niet nodig blijkt die haast, maar goed, ik doe dit ook niet elke dag.

Daar is de bus. Ik log in bestel een kaartje voor Piep. Met een vegend gebaar worden we doorgestuurd. Ze mag zo ook wel mee. Dat is mooi en het is lekker koel in de bus, maar ik maak mij zorgen over hoe we nu straks met één chip de metro in komen. De reis naar Noord gaat snel en met Piep op mijn nek gaan we door de poortjes. Tijd voor haar eerste illegale metroritje. Je moest ergens beginnen. Het is een mooie, o we zijn er al! Dat gaat snel. We stappen uit en nemen de roltrap en nog een hele lange roltrap naar boven. Ik verbaas mij erover dat ik die nooit eerder gezien heb. Ik heb daar grote bewondering voor. We hebben afgesproken bij Kyoto Sushi.

De sushi zijn heerlijk en de biefstuk een beetje taai, maar daar krijgen we direct een betere voor en dan geef ik als hoofdgerecht een kettinkje met hartje aan mijn liefje omdat we straks 12½ jaar getrouwd zijn en zo. Het staat haar mooi. Ze is geboren voor goud.

Ook op de terugweg staan de stoelen in de metro langs de kant, zodat je nooit meer voor- of achteruit reist maar altijd opzij gaat, wat een mooi gebaar is in de openbare ruimte. De bus staat aan de kant waar we hem niet verwachten maar hij is wel snel en ik stel vast dat ik zo over het verkeer heen kijk en mij in het weiland waan, terwijl ik normaal met de Volvo in de file sta. Hm.

We zijn weer thuis. Ik neem een kopje koffie en we geven de plantjes water. Het is een heel gewone dag voor zoiets bijzonders. Het is een heel bijzondere dag voor zoiets gewoons.

Ate Vegter, 26 juli 2018
www.atevegter.wordpress.com

2 Comments

  1. Mooi einde.
    Nu nog een verhaal over zijdelings reizen. Ik wist niet dat dat voor mensen met reisziekte helpt… zal wel onderzocht zijn. Interessant.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s