1110 Tommy vangt zijn eerste muis

De koffers zijn gepakt en staan klaar bij de deur. Ik heb nog een heel kort to-dolijstje: zuurkool halen voor Michiel, horloge ophalen, wortels voor de konijnen en nog een mierenlokdoosje kopen, want dat gespuis steekt na mijn cyberaanval van de vorige keer toch weer de kop op. Maar er is meer aan de hand. We zitten net aan de koffie met niks, want dat vinden we het lekkerst en je komt er niet van aan, wanneer Lief zegt:

‘Dat is toch wel een speelgoedmuis die Tommy daar heeft?’ Er staat een klein mandje met poezenspeeltjes, waar Tom nauwelijks belangstelling voor heeft en ook vandaag is dat niet het geval. Hij heeft een echte muis te pakken en dat is ook precies wat Lief een seconde later roept:

‘Nee, hij heeft een echte muis te pakken!’ Maar in plaats van boven op een stoel te klimmen zoals de traditie wil, loopt ze er behoedzaam naar toe en roept dan nog enthousiaster: ‘Tommy heeft zijn eerste muis te pakken! Tommy heeft zijn eerste muis te pakken!’ Nu is het hek van de dam en het hele huis in rep en roer. We pakken beiden onze iPhones en proberen dader en slachtoffer zo goed mogelijk in beeld te krijgen, als bewijs voor later, voor Facebook, voor jou, maar ook omdat het fascinerend is om in het wild een echte kill te zien. Toch.

Tommy trekt zich er niets van aan en speelt rustig verder met de muis, die moet ik ter geruststelling van de Partij-voor-de-Dierenstemmers wel zeggen al morsdood is, maar nog wel warm misschien.

Hij speelt er veel langer en fanatieker mee dan met alle dierenwinkelspeeltjes bij elkaar, dat is zeker. Het is een spel van aantrekken en afstoten. Hij sleept er even mee en slingert hem dan weer weg, kaatst hem tussen z’n pootjes heen en weer, net zoals echte leeuwen in het Krugerpark dat doen, verstopt hem in een mandje of onder een kleedje, doet alsof hij hem vergeten is en stort zich er dan weer op.

Dan is hij met muis en al verdwenen naar buiten, precies andersom dan zoals de meeste-kat-en-muisverhalen aflopen. Tenminste dat denk ik, dat hij een aanhanger is van Rousseau en met de muis terug naar de natuur wil. Het mag niet zo zijn. Even later hoor ik het het kattenluikje en komt hij weer binnen met de muis, die hij nu op zijn dooie gemak begint op te peuzelen. Halverweg houdt hij het voor gezien en begint hij aan zijn toetje, de kattenbrokjes van de boodschappenwinkel.

Ate Vegter, 30 juli 2018
http://www.atevegter.wordpress.com

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s