1115 Het verhaal van de koffers

Een paar jaar geleden staat er bij de buurman verzamelaar een grote aanhangwagen met oude koffers. Ik snuffel er even door en spot een witte Samsonite. Lief vindt hem ook mooi en dan is hij van ons. Hij mag voor het eerst mee vorig jaar april naar Zuid-Afrika, waar hij op de heenreis in Istanbul uit elkaar knalt en op de terugreis gezelschap krijgt van twee nieuwe blauwe, die we kopen bij Shoprite, waar mijn broer Wobbe vroeger werkte.

Inmiddels hebben we ontdekt hoe zijn sloten werken, met een muntje of schroevendraaier, en heeft hij een regenbooglintje gekregen, zodat hij zijn kaken een beetje op elkaar houdt. Nu mag hij samen met de grootste van de twee blauwe mee naar Vietnam, waar ze allebei nog nooit geweest zijn.

Lief pakt in en doet dat vanzelfsprekend met de hoogst haalbare reisefficiency: in de witte zitten al onze spullen voor ruim drie weken en in de blauwe kleertjes voor de kinderen in Vietnam. Op het laatste moment haal ik mijn pillen en mijn zwembroek uit de witte koffer en doe die in de handbagage.

De eerste vlucht verloopt voorspoedig en de tweede van Helsinki naar Hong Kong heeft een uur vertraging. We maken ons zorgen over de overstap. We landen tien minuten na de boarding time, een half uur voor vertrek van de aansluiting. Ik spreek met een stewardess en die vertelt dat ze van onze overstap weten en dat er bij de gate iemand op ons staat te wachten. Ik ben gerust.

We zorgen dat we supersnel uitstappen. Bij de gate staat een stewardess met een bordje met onze namen en nog een naam. We wachten op de vierde man en rennen dan achter de stewardess aan, die er flink de sokken in zet. Onze conditie is dankzij de sportschool uitstekend. Er is bij de douane nog genoeg tijd om onze security te checken, stel ik tevreden uitpuffend vast.

Wanneer we even later in de plane zitten, ben ik mijn rugzakje met alles kwijt. Ik zoek overal behalve in het bagagerek, waar ik het vijf minuten daarvoor heb ingelegd. Zo gaat dat dus, wanneer je wat ouder wordt.

In Saigon staan we tevergeefs bij de bagageband en lopen we naar het Lost-and-Foundloket. De koffers hebben het niet gehaald. Ik vul een formulier in en we zoeken naar iemand met onze namen voor de transfer naar het hotel. Gaat allemaal goed.

Gisteren kopen we wat basics. Wanneer we naar bed gaan zijn de koffers er nog niet en ik begin te bedenken wat ik echt zal gaan missen en hoe het zal zijn om licht te reizen. Dan gaat om middernacht de telefoon.

Ate Vegter, 3 augustus 2018

http://www.atevegter.wordpress.com

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s