1118 Home Sweet Da Nang

We staan vroeg op. Zoals elke dag. Mama pakt de koffers in. Wij gaan naar het zwembad. Daarna samen ontbijten. We praten over de laatste dagen hier in Saigon en voelen de aangename spanning van de komende vlucht. We rekenen af en nemen afscheid van de staf, die ons uitzwaait wanneer de taxi langzaam wegrijdt. We raken gewend aan steeds weer die sprong van koud naar warm naar koud. We zijn er in een half uurtje en checken in. De lange rij verdwijnt als sneeuw voor de zon, maar ik denk niet dat ze die uitdrukking hier kennen.

Ik vind het altijd een genoegen om in een vliegtuig te stappen. De vlucht duurt 1 uur twintig, precies genoeg om mijn stukje te doen. Ruim voor de landing klap ik de iPad mini dicht en laat hem in de stoel voor mij glijden. Nog even een blik naar buiten, daar gaan we al door de wolken. Onder donderend geraas rijden we uit op de landingsbaan, op de achtergrond alle vriendelijkheden van het personeel. We pakken onze spullen en stappen uit. Onze koffers zijn er ook snel. Er kan niets meer mis gaan. Buiten in de bloedhitte van 37 graden staat Michiel te lachen. De ontvangst is allerhartelijkst en we zijn blij dat we er zijn. Het voelt als thuiskomen. Het is hier heter, maar ook veel rustiger dan in Saigon. We rijden naar het hotel.

Even later zitten we ontspannen te kletsen in de lobby. Lien is mooi zwanger en de kleine David is er ook. Sofieke is heel blij met dit broertje en ontfermt zich met liefde over hem. Even later gaan we naar het andere hotel, waar zij zelf wonen en waar wij ook een kamer krijgen. We installeren ons. Ik pak mijn rugzakje uit en zie dat mijn iPad er niet in zit. Ik weet onmiddellijk dat ik hem in de stoel heb laten zitten. Lien laat de receptie naar Vietnam Airlines bellen. Even later bellen ze terug. Hij is terecht. Ik ga met Lien naar het vliegveld, waar ik opgelucht teken voor ontvangst. Nu is mijn stukje ook weer terecht en kan de dag verder. Laura en Sofieke zijn naar het zwembad. Ik loop hen een stukje tegemoet.

Daarna gaan we naar de Night Market, waar we de zus en zwager van Lien en hun kinderen ontmoeten. We eten op superlage krukjes waar ik ook nog vanaf kukel. Ik zet er drie op elkaar en geniet van het kostelijke eten. Daarna gaan we naar een overdekte kermis, waar de hel is losgebroken en de kinderen zich supergoed vermaken en wij ons gelaten ouder voelen worden. Het is erg leuk zoveel plezier op de gezichten te zien.

We ronden de dag af met een glaasje en een praatje en dan gaan we naar bed. Morgen is Sofieke jarig. Het is onbegrijpelijk, maar ze wordt alweer tien! Ik had er geen dag van willen missen. Wat is het ouderschap van jonge kinderen toch heerlijk!

Ate Vegter, 4 augustus 2018

http://www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s