1122 Kamperen en klagen

We staan nu al een paar dagen op dezelfde camping. Het bevalt ons prima. Het is hier lekker rustig en het landschap is prachtig. De camping is eigenlijk een golvend terrein dat voortdurend in beweging is. Vanmorgen verdween er nog een auto is en gisteren kwamen er opeens allemaal boeken bovendrijven die ik nog niet gelezen had. Dat was natuurlijk wel heel plezierig, want de hele tijd naar de zee kijken gaat op den duur ook vervelen.

Vannacht was er nog wel een klein akkefietje. Ik was even met de auto aan het sleutelen. Dat doe ik anders nooit, maar nu moest het even. Opeens, ik weet ook niet wat ik deed, klonk er een keiharde knal en toen deed-ie het weer. Nu kunnen we tenminste weer verder, want met een auto die niet rijdt is het maar slecht kamperen.

‘U weet dat er een briefje hangt bij de receptie?’, vroeg de kalende veertiger, min of meer in het voorbijgaan. Ik schudde ontkennend. ‘Dat u zo’n herrie maakte vannacht. Dan ken natuurlijk niet. Er heb iemand geklaagd. U ken misschien beter in een hotel gaan slapen.’ ‘Over die knal zeker? Ik ga zo wel even kijken.’ Ik was helemaal niet van plan te gaan kijken maar ik was ook wel nieuwsgierig. ‘Dat zou ik zeker doen, want die gast maakt er wel een feest van.’ Hij liep verder.

Ik pakte een briefje en schreef: Geachte medekampeerders, Vannacht was het weer eens raak. Die meneer met die rode Volvo maakt er een potje van. Ik heb medelijden met zijn vrouw, want die is wel heel aardig en groet ons altijd vriendelijk. Hij vergeet dat wij hier ook elke dag genieten van een welverdiende nachtrust. We zaten rechtop in ons bed, waarbij mijn vrouw nog haar hoofd stootte en een van de kinderen begon te huilen. Wie denkt dat dat zomaar kan! Misschien is het beter dat hij een fatsoenlijke auto gaat kopen en ons verder met rust laat. Met vriendelijke campinggroet, J. Willemsen, kraandrijver.

Ik liep naar de receptie, hing het briefje naast de andere klacht en ging boodschappen doen. De Volvo deed het weer fantastisch. Het is toch een van de lekkerste auto’s in de geschiedenis. In de supermarkt bleek ik mijn portemonnee vergeten te hebben. Toen werd ik wakker. In een hotel, in Vietnam.

Ate Vegter, 7 augustus 2018

http://www.atevegter.wordpress.com

2 Comments

  1. Ik ben op meerdere blogs geabonneerd, krijg melding van nieuwe bijdragen, maar lees altijd als eerste jouw post, Ate. Wat kun jij toch heerlijk ongedwongen schrijven. Ook van dit verhaal weer erg genoten!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s