1135 Met de bus van Nha Trang naar Da Lat

De bus zal er om half acht zijn. Om zeven uur ga ik om de hoek koffie en broodjes halen. Duurt normaal tien minuten, maar nu iets langer. Om 7.21 krijgt Laura bericht: The bus is coming. Ze haast zich met Sofieke en alle koffers naar beneden, waar ze om 7.24 aankomt. Ik kom ook net aanrennen met Latte en Americana. Het aardige meisje staat er ook, met de telefoon aan haar oor: The bus can’t wait. Zoveel haast heb ik hier nog niet meegemaakt. We lopen naar voren: I’ll get you a taxi to the bus station. Ze wil de taxi betalen maar de chauffeur heeft geen wisselgeld. Het is 10.000 Dong, een kwartje. Ik betaal hem gepast. We zetten zelf de koffers in de taxi. Hij steekt geen hand uit en weet amper de weg, stopt eerst verkeerd, maar dan goed. Bij Hanh Caphé, waar ook veel backpackers staan te wachten. Een man spreekt mij verontschuldigend aan. Where you go? Ah! The bus did not see you and left. Even later komt de bus. We steken over en stappen in. Op weg naar Dalat – in de bergen.

De tweebaansweg slingert zich door een groen glooiend landschap dat langzaam

ruiger en rotsachtiger wordt. Wanneer ik de mensen langs de weg zie bedenk ik dat de teenslipper het meest gedragen schoeisel ter wereld is, vóór de dichte schoen, de sneaker, de sandaal en de blote voet. Misschien dat de redactie dat even wil checken. Na een half uur pauze haalt de chauffeur alles in om in godsnaam maar niet te laat te komen tot we bijna frontaal tegen een andere bus botsen. Nu gaat het wat rustiger, ook omdat we steeds steiler klimmen, zo vlak langs de afrond, je kent dat wel. Het regent. Nog 47 km. Ik doezel weg.

De talloze kleuren groen laten zich maar amper beschrijven, het is donker- en heldergroen, met vage, bleke, scherpe, vochtige, harde, gevoelige, strakke, rommelige nuanceringen, alsof de bergen in elkaar gefrommeld zijn en daarna weer gladgestreken. De kleine huizen, winkels en bedrijfjes flitsen in al hun tomeloze gevarieerdheid langs op minder dan een paar meter afstand. Ik zal er nooit een voet zetten, maar mijn oog laaft zich aan de beelden die sneller voorbijgaan dan mijn hersenen ze kunnen verwerken. Ik bewonder hen die dit mooi kunnen filmen of fotograferen, mij rest niets anders dan het mooiste wat er is, de val in het moment zelf. Daar is Dalat. Het heeft zich ongemerkt van het landschap meester gemaakt en plotseling zitten we weer in de wereld van huizen, borden en taal. Ik kan het lezen maar begrijp er niets van. Khong hatt huoc thang phuong duong le dai durong ba tangh hai hanh ca phé. Aha! Het Hanh Café! We zijn er! We stappen uit en kijken rond. Het is druk, veel kleiner dan Nha Trang en wat robuuster, prachtig! We regelen een taxi, waar alles net in past. Die brengt ons in een paar minuten naar hotel Thanh Thanh, waar wij een heel mooie kamer gereserveerd hebben. Heerlijk. Wat een warm en vriendelijk welkom!

Ate Vegter, 18 augustus 2018

http://www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s