1136 De achtbaan en de Boeddha’s

Ik heb amper geslapen. Komt door de heerlijke koffie in het hippe Café An. Drie kopjes in de late middag. Niet doen. Ik sta om zes uur op. Eerst een klassiek Engels ontbijt bij An en dan komt om kwart over acht het busje. We stappen in en rijden naar een volgend hotel. Daar stappen we over in een grotere bus en even later stappen we nog twee keer over in weer een kleinere bus. Om negen uur zitten we met 29 mensen in ons vierde, middelgrote busje. Dan rijden we opnieuw langs ons eigen hotel. Een mooi begin van de dag. We bezoeken het paleis van de koning, een soort verlopen AVRO-studio waar we met sokjes om onze schoenen naar binnen mogen. De koning had in 1962 al twee telefoons. Zijn bureau staat er nog helemaal intact, behalve dat de telefoons niet meer zijn aangesloten en er viezig plastic overheen getimmerd is. We gaan naar een kerk, waar een hele horde meisjes met mij op de foto wil. Het is een aangename sensatie. Sofieke filmt alles en spreekt haar commentaar direct in. Terug in het busje schrijft ze in haar dagboek.

Dan beginnen de betere toeristische toppers en gaan we met de kabelbaan. We zijn met Nescio boven het dal. Het is een mooi ritje en niet te hoog. Sinds Nha Trang zijn we wel wat gewend. En het wordt nog mooier. Na de kabelbaan gaan we met de achtbaan naar de Da Tan La Waterval. Voor Sofieke het hoogtepunt van de dag en voor Laura een nachtmerrie. Sofieke en ik scheuren zo hard mogelijk naar beneden, zorgvuldig bijremmend in de bochten, Laura volgt met het angstzweet in alle poriën. De waterval is ook wel leuk maar Sofieke wil zo snel mogelijk terug met de achtbaan.

Na de lunch met lekkere kip en rundvlees met rijst gaan we naar het Truc Lam Zen Meditation Monastery, met de grootste en vrolijkste boeddha-verzameling die ik ooit heb gezien. Ik zag ze tot nu toe eigenlijk alleen in souvenirwinkels en een enkel altaartje bij de mensen thuis. Dit zijn echt flinke jongens. Stoere Boeddha’s die lekker buiten zitten en wat softere gasten die binnen liggen of zitten, met mooie lichtjes en zo, gepostuurde jongens waar ze een gong voor slaan en waarvoor je beter je schoenen even kunt uittrekken. Het park eromheen wemelt van de nutteloze bankjes met de namen van Russische en Amerikaanse donoren. Op één bankje staat zelfs het adres van de goede gever, die een persoonlijk bedankje misschien alsnog op prijs stelt.

Dan nog even naar een wat kleffe Hollandse bloementuin, met permanent geconserveerde bloemen, wat iedereen prachtig vindt en dan is het alweer tijd om de dag af te sluiten met wat commerciële vriendendiensten en een overstuurde ijsverkoopster.

‘s Avonds kopen we een Karaoke microfoon voor Sofieke en dan eten we nog een hapje bij een gezellig familieresraurantje. Maar vlak voordat we de deur uitgaan ontdek ik dat er ‘s morgens een behoorlijke mishap heeft plaatsgevonden. Een mishap is iets wat niet had moeten gebeuren. De stemming is hierdoor wat bedrukt. En terecht, want het is wel heel vervelend wat er gebeurd is en het is mijn eigen schuld.

Ate Vegter, 20 augustus 2018

http://www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s